Desiréé Havenga

3 months ago
'n Tas vol Nostalgie - Proesel

https://www.flipsnack.com/campmagazine/n-tas-vol-nostalgie-proesel.html

Versamelde werke deur Die Namib Skryf, soos opgevoer by die 2019 Omaruru Kunstefees.

9 months ago
Ria

Duimpie, deel en lewer kommentaar - groot asseblief op ons video en asseblief ook op die YouTube link. Ons het borge nodig om die 120 minute DVD te maak.

1 year ago

Dis weer die 30ste …

dis vandag weer die 30ste
en nog ‘n maand is verby
‘n maand wat ons nader sou bring
aan die troudag vir jou en my
ek onthou nog jou woorde
en die klank van jou stem
toe jy gesê het dat ek
die een is wat jou hart kon tem
ek onthou hoe jy my gevra het
of ek met jou sal kys
sodat jy elke dag
jou liefde vir my kon wys
nou kyk ek na my hande
en al wat ek sien is leeg
daar is niks meer om vas te hou
want jy’t jou hart teruggeneem

dis vandag weer die 30ste
soos een keer elke ander maand
‘n dag nader aan my nêrens
want jy het weggegaan

©desiréé

1 year ago

As ek (27) ...

as ek vir jou die goudgeel lig
van n canolaveld gaan pluk
sal jy dan weet jy is vir nou
en altyd my hart se grootste stuk

♡ desiréé
15 Nov 2017

1 year ago

As ek (26) ...

as die reën se blink druppels
soos fyn sproei op my hare lê
sal jy dan my hand kom vat
en die reënboog wys
waar ons drome lê?

© desiréé

1 year ago

Erens tussen slaap en wakker lê...

iewers in die koue voornag
êrens tussen slaap en wakker lê
het die wete in my hart kom posvat
dat ek jou snags ook by my wil hê

as ek saans tussen koue lakens
my slaapplek warm maak
wil ek weet jy is daar by my
naby genoeg om aan te raak

en as ek in die laatnag
my hand na jou uitsteek
wil ek weet daar is geen spasie
niks wat die band tussen ons breek

want in die koue voornag
êrens tussen slaap en wakker lê
weet ek dat ek jou liefhet
en vir altyd ook sal hê

© Desiréé
22.09.2014

1 year ago

As ek (25) ...

as ek vir jou die winterwind
in ‘n bolwang laken vang
sal jy dan al wapperend
jou liefde aan my hart kom hang?

~ desiréé

1 year ago

Want ek is vrou ….

Ek wil vroegoggend koffie drink op die stoep terwyl die voëltjies kwetter-kwetter wakker raak. Nie koffie soos die ménse sê ek moet drink nie, maar koffie soos dit vir MY lekker is.
Laataand wil ek my rooibostee drink. Nie omdat ek “siek” is soos die ménse spot nie, maar omdat dit vir my lekker is.
Ek wil kos maak wanneer ek lus is om dit te doen en nie omdat ek MOET nie. Die MOET-kere sal ek gaar kos by die Spar gaan koop.
Ek wil my joernale maak, bind vanaf ‘n stapel los papiere tot ‘n boek. Nie om vir ménse te verduidelik wat ek daarmee gaan doen nie, maar omdat dit vir my lekker is. En nie af en toe nie, ek wil dit elke dag doen.
Ek wil op ‘n Saterdag tot 8-uur in die bed lê. Nie omdat ek wil slaap nie, maar omdat ek kan later lê want dis naweek.
Ek wil op ‘n Sondagmiddag op my bed gaan lê. Nie omdat ek “die dag wil om slaap nie”, maar omdat dit Sondag is en ek kan.
Ek wil klere koop wat my lyf pas en waarin ek gemaklik voel. Maak nie saak wat die mode is nie.
Ek wil nie ‘n dieët lewe nie. Ek eet gesond sover ek kan. En ek eet “verkeerd” wanneer ek lus is.
As dit winter is, wil ek saans na werk my pajamabroek kom aantrek omdat dit gemaklik is. Later wil ek in ‘n warm (lees kreef) borrelbad gaan lê sodat die koue bloed in my lyf warm kan word.
In die somer wil ek ‘n kortbroek aantrek en kaalvoet loop (selfs al is my bene wit).
Ek wil by my huis bly en tyd met my eie mooi goed spandeer. Nie omdat ek ‘n kluisenaar is nie, maar omdat dit vir MY lekker is.
Ek wil op die strand sit en vir die golwe kyk. Ek wil klein en nietig wees voor die Almagtige want Hy sorg vir my.
Ek wil in ‘n roostuin staan en elke geur inasem en weet dis gratis en verniet en dis ‘n wondergawe.
Ek wil kyk hoe my dogters een na die ander trou in ‘n rok wat elkeen se hart gelukkig maak.
Ek wil dans in die reën en kaalvoet in ‘n watersloot loop.
Ek wil roomys eet wat in karamel gedoop is.
Ek wil milo maak as dit koud is en suiker ingooi vir die soet.
Ek wil tyd met my ma spandeer, want ons het nog so baie goed wat ons saam wil doen.
Ek wil my omring met die enkele mense wat vir MY omgee. Nie die tipe wat vals praatjies maak nie.
En vir hulle sal ek doen wat ek kan, omdat ek wil.
Ek wil nie voorgesê word nie en ek wil nie “opgecheck” word nie. Ek wil doen wat ek wil wanneer ek wil en soos ek wil.
Want ek is ‘n vrou.
En ek is 50!

1 year ago

sy droom
van liefde
wat geskryf staan
in sterre-ink
met geen gedagte
aan hartseer
wat sonder woorde
in stilte wink

© desiréé
13.12.2017

1 year ago

My dagboek oor jou (8)

228 dae … dis hoe lank jy al weg is. As ek berekeninge maak, is dit ongeveer die helfte van die tyd wat jy gesê het jy weg sou wees. Ek wonder of dit goeie of slegte nuus is. As jy regtig terugkom oor 255 dae, is dit mos goeie nuus. Maar jou stilswye maak my bekommerd. Dalk kom jy nooit terug nie? En wat doen ek dan?

Is 228 dae genoeg tyd om iemand te vergeet? Iemand wat deel is van jou hartkop. Iemand wat die rede is vir jou hartklop. Ek dink nie so nie. Mens kan seker leer om aan te gaan. Maar die plek in my hart met jou naam op, sal vir altyd daar wees.

Onthou jy die aand toe ons ontmoet het? Dit was ‘n soel somersaand en ons was beide by ‘n partyjie. ‘n Verlowingspartytjie nogal. Ek het op die stoep gestaan en na die tuin gekyk. Ek het na jou verlang. Oooo ja, ek het jou nog nie geken nie. Maar ek het verlang na iemand wat eintlik jy was. Sonder dat ek dit geweet het. Daar was baie mense. Hulle was naby, maar ook ver. Ek het nie gehoor wat hulle praat nie. Hulle was bekend, maar het buite my droom gestaan.

In die lig van die maan het ek jou gesien. Jou oë het na iemand gesoek. Dit het gelyk of jy ook alleen is. Toe ons oë mekaar ontmoet, het ek geweet dat dit na jou is wat ek al so lank soek. Na wie ek verlang as ek alleen is. Jy het na my toe gestap, jou hande om my gesig gesit en my sag gesoen. Die tyd het stilgestaan. Maanligdrome het my hart gevul. Jy het gesê: “Vaarwel my maanlig meisie. Ek sal jou altyd onthou … altyd.”

En toe was jy weg. Die musiek is stilgemaak en iemand het begin praat. Maanlig het my oë dof gemaak. Daar was glasies in almal se hande. Jy het ‘n ring aan die meisie se vinger gesteek. Toe jy opkyk, was jou oë stil en seer.

En ek? Voor my het ‘n leë droom gelê. ‘n Droom wat nooit moes lewe nie. Een wat moes kwyn, maar nooit sou sterf nie.

Soveel jare gelede. Tog onthou ek elke emosie. Dit was baie jare daarna toe ons mekaar weer raakgeloop het. Ek het gedink jy is lankal getroud. Ek het gesien jy dra nie ‘n trouring nie. Ek moet erken, my hart het gebokspring toe jy sê dat jy nooit getroud is nie en dat sy julle verlowing verbreek het. Van daardie dag af het my hart weer gelewe.

Hoekom dink ek tog vandag so ver terug? Hoekom loop my gedagtes op paaie wat ek nie weer kan bewandel nie? Omdat ek na jou verlang. Omdat my hart aanhou klop selfs al wil ek nie hê hy moet nie. Omdat ek met elke hartklop wens dat jy nou weer by my ... See more

1 year ago

Rooiborsduif ...

‘n rooiborsduif roep
hier buite by die hek
toe ek nader gaan
sien ek jou briefie in sy bek

♡ desiréé
28 Sep 2017

1 year ago

My dagboek oor jou (9) …

Dis droog in die Swartland. Nie bietjie nie, sommer baie droog. Ek wonder vanoggend hoe dit lyk waar jy nou woon. As ek geweet het waar dit is, kon ek op die nuus die weer volg, maar nou weet ek nie.

Ek tel nie meer die dae nie. Nie die dae wat jy weg is nie, ook nie die dae wat ek gedink het oor is voor jy terugkom nie. Ek tel nou maar net gedagtes. Gedagtes en herinneringe. Van ons … van my en jou. Van dinge wat ons gedoen het en nog sou doen. Van drome wat ons gehad het. Van dit wat oorgebly het in my vandat jy weg is. Gedagtes het nie nommers nie. Dis mos sonder einde. Gedagtes kan nie vasgepen word nie. Dit vloei mos so in en uit mens se kop en denke. Sonder dat jy beheer het daaroor.

Onthou jy die keer toe ons die “roadtrip” gedoen het Karoo se kant toe? Wat is nou weer die afrikaanse woord vir “roadtrip”? Vandat ek die engelse boek op my foon lees, neig my kop al om in engels te dink. Ek lees nou daar waar die vliegtuig in die Reënwoud geval het en die arme voornemende bruid nou haar rok moet gebruik om ‘n vuur aan die gang te kry. Maar ek dwaal nou heeltemal af … ek was op pad om ons “roadtrip” te herleef.

Soos die pad gevorder het, het die landskap al hoe droër gelyk. So asof die groen ook vaal was. Ons het ure lank gesels oor die manier hoe diere en plante aanpas in sulke droogte. Hoe selfs mense in die areas aanpas by minder water. Hoewel dit droog was, was dit steeds mooi. Want dit was deel van die Skepping. Vaal blare is ook blare en gee ook kos aan die diere.

Dis amper soos my gedagtes my leë hart voed. Om aan jou en ons tye saam te dink, bring lafenis vir my droë hart. As ek dink aan jou lag en jou oë en jou hande, raak dit wat droog en verdor is in my hart weer bietjie lewendig. Kan ek weer bietjie meer vrylik asemhaal vir ‘n rukkie. Want ek weet jy leef hier in my hart.

En al is jy ver en weg van my, sal jou plek in my hart vir altyd bly.

xxx

1 year ago

Akkers ...

wat blom in die herfstyd
wie staan sterk en groot
die boom hier voor my venster
gooi akkers in my skoot

- desiréé
8 Mei 2017

1 year ago

My dagboek oor jou (11) ...

Hoe vinnig gaan die tyd nie verby nie. Net nou die dag was dit winter en skielik is ons al halfpad deur die lente. Dis nie meer donker soggens as ek werk toe ry nie. Hoewel dit die laaste paar dae weer koel is, weier ek om terug te gaan na jeans en tekkies toe. My tone moet maar koudkry. Ek het mos immers darem my eerste somer-tone laat opsit. Nogal 'n heel besadige koperbruin kleur gekies. Ook maar net oor ek weet dat my regte somer-son-see-tone meer uitbundig gaan wees. Seker weer koraalkleur. Ek dink nou aan jou verontwaardiging die dag toe ek my toonnaels turkoois laat verf het. Ek was heel beïndruk met myself oor die groot stap en daar vertel jy vir my dit lyk of ek my tone met 'n hamer raakgeslaan het. Van toe af het ek maar weggebly van blou toonnaels af.

Dis vandag die 1ste November. Dit alleen is genoeg om my 'n beklemming om die hart te gee. Dit beteken dat Kersfees nie eers meer twee maande ver is nie. Kersfees is nie 'n lekker tyd vir my nie. Op een of ander manier stem dit my altyd hartseer. So asof ek na mense verlang wat ek nog nie ken nie. Hierdie jaar is ek Kersfees alleen, want jy is weg. Weg uit my hart en uit my lewe. Al wat nog voortgaan is hierdie dagboek wat ek vir jou skryf. Nie omdat jy dit ooit sal lees nie, maar sommer net omdat my hart en kop steeds vol is van jou wese. En seker vir altyd sal wees.

Ek dink erens in my agterkop weet ek dat ek jou verloor het. Dis net my hart wat nie vrede wil maak daarmee nie. Aan die een kant is ek kwaad vir jou. Baie kwaad. Want jy wat my so goed ken (geken het), weet mos presies hoe ek oor onsekerheid voel. Toe jy die dag weggestap het, het jy mos geweet dat hierdie onsekerheid my sou opvreet. En tog het jy besluit om dit aan my te doen. Selfs slegte nuus sou ek met tyd kon verwerk. Maar onsekerheid vreet konstant aan my menswees.

Tog neem dit nie die herinneringe weg nie. Die onthou van klein goedjies. Jou nat hare as jy uit die stort kom. Jou deur-die-slaap jy vir die eerste paar uur van die dag. As ek voor jou op was en jou later wakker gemaak het, het jy altyd so verbaas "hallo" gesê. So asof ek weg was erens heen. Ek onthou skielik hoe jy jou hemp oor jou kop uitgetrek het. Mense sê mos dat mans en vrouens hulle hemde {onbewustelik} verskillend uittrek. Maar jou manier is uniek aan jou. Ek onthou hoe jou hemp oor jou broek hang en hoe ek altyd as ek langs jou gestaan het, my hand onder jou hemp gesit het om aan jou ... See more

1 year ago

My dagboek oor jou (7) …

Seisoene gaan en kom … soos die dae van ons lewe. Party beter en party slegter. Maar elke dag bring ‘n nuwe more, selfs al voel dit of jy nie nog ‘n dag in die oë wil staar nie.

Elke oggend as ek wakker word, dink ek eerste aan jou. Aan hoe dit was toe ons saam wakker geword het. Ek sal nooit vergeet hoe jy altyd in die vroeë môreure ‘n soen in my hare of teen my voorkop of enige plek waar jy met toe oë kon bykom, gedruk het nie. “Môre Engel” was jou woorde altyd. Ek was meeste van die tyd nog deur die slaap, maar ek het altyd daarvan geweet. Dan het ons verder geslaap. Na al die tyd, mis ek dit steeds. Ek mis om in jou arms wakker te word. Ek mis om jou stem te hoor. Ek mis om ‘n dag saam met jou te begin.

Ek dink daardie tyd was my somer seisoen. En ek vermoed my winter seisoen hou langer aan as wat ek ooit wou hê. Tog sien ek die mooi in die natuur raak. Van somer na herfs, van winter na lente. Ek sien die wingerde vaal en koud raak. Ek sien hulle bot en dan in volle drag. Ek ruik die lente in die lug en ek voel hoe dit kouer raak as die herfs plek maak vir winter.

Elke seisoen bring ‘n stukkie van jou na my gedagtes. Ons het saam deur vele seisoene gegaan. Die seisoene van die natuur, maar ook die seisoene van ons lewens. Deur goeie dinge en slegte dinge. Deur lag en huil.

Wanneer het dit gebeur dat ek nie meer jou seisoen-mens was nie? Wanneer het jy besluit dat jy nou op jou eie wil wees?
.
In my kop het die besluit lankal kom lê dat hierdie briewe aan/oor jou liewer moet stop, want dit bly eensydig. En eensydig maak seer waar niemand kan sien nie. Maar my hart weier nog halstarrig om te glo wat my kop sê. Want “mis jou” lê my hele wese vol. En net ‘n besluit van my kop kan dit nie verander nie.

Onthou jy toe ons die een vroeg lente oggend na Worcester se kant gery het. Ons het besluit om nie deur die tonnel te gaan nie, maar eerder oor die berg. Jy het by elke aftrekplek gestop sodat ons kon foto’s neem. En by elke plek waar ons gestop het en ek jou in die natuur kon sien, het ek geweet dat jy vir altyd in my hart sou wees. As ek my oë toemaak, kan ek jou steeds ruik in bossies van die veld.
Ons het koffie gedrink in plastiek koppies wat ek ingepak het en broodjies met kaas op, geëet. Die groot berge was agter ons en die kloof voor ons, maar ek was skaars daarvan bewus, want jou arms was om my. Jy was nog altyd my rots en anker.

Nou lê ek in my ... See more

1 year ago

Die eikeboom ...

gister het die herfs gekom
en die winter ook genooi
ek het al die blare opgetel
dit in 'n emmer vir jou gegooi

toe reëndruppels een oggend vroeg
aan die kaal boomtakke hang
het ek dit met sagte aanraak
in my bakhande vir jou gevang

die wit van sneeuvlokkies
het soos watte om die huis gespeel
ek het my bes probeer
om 'n paar vir jou te steel

ek het alles sorgvuldig
in 'n mandjie vir jou gepak
toe hang ek dit voor jou deur
aan die eikeboom se tak

© desiréé
25.07.2017

1 year ago

Al wat daar is ...

‘n hopie rooi-sand-grond
is al wat daar nou is
dis waar ek by jou kom kuier
as my hart en siel en lyf jou
m-i-s

© desiréé
13 Mei 2017

1 year ago

My dagboek oor jou (6) …

Ek het lank nie vir jou geskryf nie. Ek het probeer om bietjie sonder jou oor die weg te kom. Gekyk of ek dit kan regkry. Maar dis nie so maklik soos om woorde op papier te skryf nie. Want jy is deel van my wese, van my bestaan, van die manier hoe my hart elke dag klop.

Die winter het nou lankal plek gemaak vir somer … ‘n baie warm somer hierdie jaar. Dis eintlik tyd om by die see te wees. Daar waar die branders harder raas as die lawaai in jou kop. Daar waar die onrustigheid van die water oor jou spoel totdat dit jou siel weer rustig maak. Totdat jou kop weer stil genoeg is om jouself te kan hoor dink.

Ek mis die see …. maar ek mis jou meer. En as ek by die see is, mis ek jou met diep intensie. Ek wonder of jy ooit aan die see en aan ons dink. Is daar ooit ‘n see waar jy is?

Onthou jy die laaste dag toe ons by die see was? Dit was sekerlik een van die beste dae van my lewe. Die rustigheid wat ons omvou het terwyl ons op die strand gestap het. Een van die rare windstil dae wat mens selde by die see beleef. Jy het altyd gesê ek moet seewater in my are hê, want geen mens kan so intiem lief wees vir die see nie.

Daardie dag het jy kaalvoet op die sand geloop. Jy kon tog altyd so kla oor die seesand waarvan jy nie hou nie. Sand in jou klere en sand aan jou voete en sand op jou hande en sand oral. Dan het ek altyd gesê ek sal die sand vir jou afstof. Daardie dag het jy nie gekla nie. Jy het net jou skoene uitgetrek en ons het vir kilometers gestap. Die lewe bespreek. Ons drome gedroom. Ek kon jou net stil liefhê want jy was by my. Ek het nie eers nodig gehad om iets te sê nie.

Hoe het dit gebeur dat al hierdie dinge eendag net nie meer belangrik was vir jou nie? Hoe het ons drome nietig geraak? Hoe kon jy regkry om die besluit te neem om baie ver van hier en nog verder van my af ‘n nuwe lewe te gaan begin? Wanneer was ek nie meer deel van jou lewe en jou drome en jou toekoms nie?

Sal ek ooit eendag die antwoorde ken? Sal ek ooit ophou verlang en ophou om elke liewe dag aan jou te dink? Hoe begin mens oor?

Vir vandag weet ek nie … vir vandag wil ek jou maar net nog mis. Môre sal ek weer probeer.

Lief jou soos altyd

xxx

« 1 of 2 »

Laat 'n boodskap

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie.