Christo du Plessis

["error","Invalid subject for access token"]
2 months ago

Die pad wat jy deur my stap

Ek sit op my houthuis se stoep
kyk uit oor die see tot jy
vrolik by die tuinpaadjie
opstap en met 'n glimlag vir
my die geleende trui terug gee.

Jy kom sit langs my op die swaaibank
sê die dag is vir jou vreeslik lank -
jy wens die son wil nou sak - jy
het koek gebak en moet nou wag dat
dit afkoel om dit kan versier.

Ek voel hoe klop jy aan my hart.

Jy hou spontaan my hand vas, skop
jou skoene uit en vou jou bene
oor myne en babbel voort oor
land en see en waar jy behoort.

Ek trek jou ligweg
in die kring van my arm …
bring jou kop nader aan my skouer.
Vir 'n oomblik huiwer jy hou jy op met
praat - maar gee dan mee en leun teen
my met jou hand teen my bors.

Dis toe wat ek my kop laat sak
my hande bak om jou
ken vou vir jou lippe vra.
Dis soet en sag en ek proe jou lag
asook die trane wat jy soms huil
waarin hartseer en blydskap skuil.

Ek voel hoe jy veilig knus
in my arms jou kop teen my skouer
laat rus - vanaand weet ek gaan ek
nie slegs jou hand vashou nie, maar
ook jou lippe broos soos jou hart -

En ek weet jy stap 'n pad deur my.

© Christo du Plessis 10 Apr 2011
Hersien 13 Okt 2019

2 months ago

My Verflenterde Hart se Kamers

Diep in die holte van my hart se kamers
lê die wete jou plek is leeg
maar my hart klop steeds
die lewe hou aan beweeg
die son kom weer op
die maan, die sterre, die see
… hou net aan en aan en aan -
sonder om my in ag te neem
met alles wat binne in my
stukkend geskeur
en flenters gebreek is
- want jy is dood!

Jou hart se klop het opgehou
jou lewe het stil gaan lê
in ‘n asemlose duisternis
waarvan nie een van ons deel is nie

En so het die son die laaste keer vir jou opgekom
die maan en die sterre het jou pad verlig
na waar jy ookal heen is – oppad na jou laaste rusplek
jou flenters en geskende lewe is nou weer heel
… want jy is dood …

Dood is nie sag nie
dood is nie mooi nie
dood troos nie
dood bly seer …

Seer … lê in
… stukke en
… flenters rondom my
… in die leë holtes
van my … leë
… seer
… verflenterde hart
se kamers

© Christo du Plessis – 12 Okt 19

2 months ago

Totdat varke leer vlieg

In die silwerstrale van die maan
dans – dans – dans sy om weg
te kom van die skrale kans
van vergeet hoe sy in sy arms
kon gly op walsmaat se wieg
Een … twee …drie …

En só sou dit wees
totdat varke leer vlieg
want hulle was bestem
vir die troon wat hulle
jeugdigheid sou tem

In die maan se silwerstrale
baai sy haar eensaam hart
haar vermoeide voete wat bly
dans – dans – dans op walsmaat se wieg
een … twee … drie …

Maar die varke het nooit leer vlieg

© Christo du Plessis – 8 Okt 2019

2 months ago

Dankie sonder woorde

Ek sien die silwerstrepe in jou hare
die kepe langs jou mond en oë
in jare gevorm met al die paaie
wat ons moes deurkruis vir behoud.

My vingers trek die lyne in jou vel stil-stil na
spreek my hart se dankbaarheid uit
want die knop in my keel laat woorde verdwyn
in wasigheid wat my kyk verblind
terwyl ons winter son nog skyn.

Jy hoor ook nie meer nie
jou gang onseker bewerig
maar as jy jou kop teen my skouer lê
hoor ek jou ook stilweg dankie sê
vir visioene en horisonne van eens
wat ons in eenheid steeds verbind.

© Christo du Plessis - 6 Okt 2019

2 months ago

Bewaar dié knikkertjie *

Sy hande vou stadig
moeisaam, gekraak en geplooid
om haar sagte hande
met soepel vel
en slanke vingers.

Hy plaas sy drome
in haar handpalms
om dit vir hom te bewaar
tot ligdag kruipend kop
uitsteek oor die bergtoppe
van sy ewige jeug.

Maar – is dit sy verbeelding …
of raak hy en die son dan nou te oud?

© Christo du Plessis – 5 Okt 2019

*Bewaar die knikkertjie is ‘n speletjie wat ons as kinders gespeel het, waar jy ‘n klippie uit een paar hande laat gly in ‘n ander mens se hande. Die opponente moes dan raai in wie se hand die “knikkertjie” was.

2 months ago

Die boemelaar in my

Ek kyk deur bloedriviere in my oë
my lyf kla krom vooroor geboë
voete sleep paaie in die stof
die baadjie teen my kaal bolyf is grof.

Ek staan die gate in die baadjie mis
wens die koue winterwind wil gaan rus
sodat die somer rondom my oop kan breek
en ek die hitte op my vel kan voel
voor die donderweer opsteek.

Ou smake in my mond byt ek af
met die nugterdop wat my sekuriteit verskaf
laat die weelde van die laaste druppel
stadig langs my tong afgly
om die onthou te bêre tot ek weer
van die lewenswater kry.

Die winter binne in my lyf vat my denke vas
ek leef soos 'n koning in my straat-hoek-kas
en toe ek my oë vir oulaas sluit
breek in duisend stukke
my siel se vensterruit.

© Christo du Plessis 7 Aug 2007
Hersien 30 Sep 2019

2 months ago

Stilte is stom

Stilte is stom
lê geheime in die donker uit
om soggens in wit ryp
die wêreld aan te gryp
met lang vingers die rigting
wys soos padpredikante sonder stem.

Die ruite huil
in die stilte stom
lê op horisonne
wat lok en wink
om eie rigting in te slaan
wêrelde te verken wat nóg ontdek
nóg onbekend voor reisigers lê.

Die nag wuif
vriendelik vir dié wat dwalend
voetvallend spore los vir blindes
om te sien waarheen harte gaan
waar hartseer redes soek om verhale te vertel
wysies te neurie totdat jou kop teen my skouer
vrede soek.

Stille stomheid weerkaats
in traanbenatte ruite
waar traanmerke koud
verys lê sonder om die nag se vriendelike
wuif en vuurherd hitte in wysheid te herken.

Stom is die stilte
van my liefde want woorde ontbreek
waar my hart warm klop …
vir jou wat teen my skouer skuil
‘wyl ruite droewig’ in windlose nagte huil.

© Christo du Plessis 14 sep 2019

3 months ago

Ouma se “Ja”

Sussie kom plak haarself natgesweet en moeg by Ouma op die sitkamerbank neer.
“Ek hou niks van tannie Sarie nie, Ouma.”

Ouma kyk haar skeef aan: “Wat het dan nou gebeur dat dit skielik weer ‘tannie’ en nie meer ‘mamma’ Sarie is nie?”

“Dit is net reëls en reëls en reëls Ouma. Sussie doen dit, Sussie maak so, Sussie moenie jou goed so laat rondlê nie, Sussie maak jou kamer aan die kant.”

Ouma glimlag stil met binnepret: “Siestog, Sarie is nogal streng met die meisiekinders.” dink sy so in haar enigheid. Maar Sarie is nie onregverdig nie. Sy hou hulle maar net in toom soos wat ‘n ma maar veronderstel is om te doen.

“Sussie, mamma-Sarie stel maar net weer die huisreëls in soos wat dit altyd was. Ek het maar die sake bietjie slap laat lê. Sy is meer goed as kwaai. Die huis lewe weer Kindjie.”

“Hoe kan die huis LEWE, Ouma?” Sussie kreukel haar neus en vee ‘n haarsliert uit haar gesig.

“Ag Kind dit beteken maar net die sake in die huis verloop goed. Jy en Ousus bring weer maters huis toe en jou maats het die slapery in die pophuis nou die aand terdeë geniet.”

Sussie giggel en lê teen Ouma se skouer: “Ja dit was lekker. Maar het Ouma geweet Dirkie is ‘n regte ou bangbroek. Elke keer as daar ‘n geluid was het hy aan die bewe gegaan en in die hoekie gaan wegkruip. Dan moes Pieter of ek gaan kyk het wat dit was.”

“Party mans is maar so bang my Skat. As hulle nie bang is vir die donker nie, is hulle bang vir die lig, of om ‘n vraag te vra.”

“Oupa Adonis is nie bang nie. Hy sê nou moet hy en Ouma nog net trou dan gaan die Kaap weer hollangs wees.”

Ouma kan nie anders as om hardop uit te bars van die lag nie” “Seker gaan die Kaap eerder Hollands wees Liefie.”

“Ja Ouma, daardie een. Dit is wat Oupa gesê het. Wanneer gaan Oupa en Ouma dan trou? Ouma moet onthou ek wil ook in die troue wees.

Ouma sit haar hande weerskante van Sussie se gesig, vryf haar wenkbroue met haar duime plat: “NOOIT. Ek en jou Oupa gaan nooit met mekaar trou nie.”
Skielik wonder sy vir wie sy dan nou probeer oortuig nie. Vir Sussie of vir haar wat Ouma is self. Sy skud haar kop beslis en herhaal: “Nóóit!”

“Hoekom nie Ouma? Dan kan Ouma by Oupa in die tuinwoonstel gaan bly en dan kan ek by julle kom kuier. Dan is julle my ‘naby-oupa-en-ouma’ wat my bederf.”
Nou praat Ouma se alter-ego baie hard met haar: “Antwoord die kind Alberta, of is jy bang vir wat uit jou hart gaan ... See more

3 months ago

Ouma en die engel

“Ouma, die tannie heks oorkant die pad het vir Pappa kom soek om haar te gaan help om haar nuwe gordyne op te hang.”

Ouma se aandag is by die liefdesverhaal wat sy op tv kyk en al antwoord wat Sussie kry is: “hhmm … dit is reg so.”

“Toe sê ek sy moet vir Pappa uitlos want hy gaan met tannie Sarie trou.”

Nou het sy Ouma se aandag: “Wat sê jy Kind? Jy kan mos nie so lieg nie. Jou pa en tannie Sarie kan nie trou nie want sy trek Engeland toe.”

Sussie se oë glinster toe sy opgewonde vir Ouma sê: “Maar ek lieg nie Ouma. Tannie Sarie gaan nie meer Engeland toe trek nie …”

“Waar kom jy daaraan Sussie? Alles was dan gereël. Haar huis is verkoop en sy het al haar goed gestoor.”

Sussie dop haar oë om en rol dit ‘n slag of wat in haar oogkaste: “Ouma! Ek het gehoor toe sy vir Pappa sê die mense wat alles sou reël het haar geld gesteel en toe verdwyn. Niks werk uit soos dit moet nie.”

Sy trek haar oë tussen die frons op haar voorkop in: “ Siestog ek kry haar jammer want nou het sy nie meer ‘n huis of ‘n werk nie. Dit is hoekom ek vir die heks-tannie gesê het Pappa en tannie Sarie gaan trou.”

Ouma se oë glimlag terwyl sy ondeund vra: “En wat het die tannie heks gesê?”

Sussie sit haar hand op haar een heup, buig haar knie en stoot dit vorentoe: “Sy het so gestaan. Toe swaai sy haar vinger so heen en weer en sê vir my: ‘Dogtertjie, jy moet nie dink ek is jou Ouma of tannie Sarie nie. Ek sal jou regsien.’ Toe sê ek maar net ja tannie.”

“Dink Ouma ons moet solank vir tannie Sarie vra of sy met Pappa sal trou? Dan kan sy sommer hier by ons kom bly.”

Ouma druk vir Sussie styf teen haar lyf vas: “My Skapie, dit werk nie so nie. Pappa is die man wat die vra-werk moet doen en dan ontvang ons vir tannie Sarie met ope arms.”

Sussie trek haar gesig op ‘n plooi. Maar voor sy kan kan vra wat dit beteken lui die voordeurklokkie.
As Ouma aanstaltes maak om deur toe te stap gryp Sussie haar hand vas: “Moenie gaan nie Ouma!” Pleit sy benoud.
“Net nou is dit die heks tannie.”

Rillings hardloop langs Ouma se rugstring op en af. Sy skud haar skouers om ontslae te raak daarvan en stap voordeur toe met Sussie wat aan haar hand rem.

Sussie skop vas en trek vir Ouma terug: “Wag Oumaaa! Net nou toor sy ons.”

Ouma skud haarself los: “Moenie laf wees nie Sussie! Die vrou kan g’n toor nie. Sy is net ‘n ketools vrou wat man soek.”

“Huh Ouma?” is al reaksie wat ... See more

4 months ago

Bettiesbaai se alleen winter

Die wintervuur brand in die vuurherd
in ons Bettiesbaai se huis
terwyl ek klein teugies van my rooiwyn
sluk verbeel ek my jy het teruggekom
al is dit net vir vanjaar se winter.

Ons speel huis-huis, kook, maak skoon,
skrop in die tuin en as die nag vroegaand
‘n goordyn oor die dag trek lê ons knus
in mekaar se arms voor dieselfde vuur
op die langhaarmat tot ounag se uur.

Dan is jou lyf naby en warm en bekend
voel ek jou liefde deur jou stoom omdat
jy ook van my hou en dit geniet om my
vrede met my te deel omdat jy
teruggekom het want jy weet
ons het mekaar nodig om te oorleef
want jou asem is my hartklop.

Maar toe ek koud wakker word
ook op die langhare van die mat
en die vuur saam met die ounag
gaan rus het sodat die dooie kole
my aan ons liefde herinner, het ek
teleurgesteld besef dat ons vuur ook
geblus is deur afstande tussen ons
gemeet in harde woorde omdat ons
dit nie kon regkry om die see en die bos
te laat versoen soos wanneer ons saamsmelt
in eenwees omdat ons liefde geen grense gehad het nie.

Ek oorweeg dit om weer vuur te maak
nog wyn te skink en jou te bel sodat ek
jou woorde en my stilte saam kan indrink
die oomblik as die horison verkleur vir die
nuwe dag met die hoop dat jy sal weet
dat ek, die Bos en Bettiesbaai op jou wag.

© Christo du Plessis – 13 Aug 2019

4 months ago

Ouma en die hofmakery

“Ouma, wat is dit as mens hofmaak? Speel mens dan hof-hof en iemand moet tronk toe gaan?” Sussie frons hewig terwyl sy vra.

“Nee Kindjie dit is wanneer mens by iemand aanlê, vir mekaar ogies maak.” Voor Ouma nog kan wonder waarom sy dit vra, skiet Sussie met die volgende vraag: “Is dit soos Ouma en oupa Adonis, net voor julle vry?”

Ouma hyg na asem en gaan aan die hoes. Die beste wat Ouma kan uithoes is: “Hoe … kom … vraaa … jy …?”

Sussie is die ene onskuld as sy vertel: “Ek het gehoor toe Oupa vir Pappa sê as tannie Sarie nou Engeland toe trek sal Pappa maar die tannie wat haar huis gekoop het die hof moet maak.”

Ouma herstel nog van die hoes-aanval. Haar gelaat se kleur keer net terug van pers-blou na rosig. Sussie babbel ongestoord voort: “Mamma sê Pappa se hart is bietjie seer omdat Tannie Sarie sommer net besluit het om die werk in Engeland te vat. Mamma sê Pappa wou vir tannie Sarie vra om te trou.”

Ouma trek haar wenkbroue op. Sy het nie verwag Stefaans voel so erg oor Sarie nie. Maar dit is duidelik dat Sarie nie ‘n trouery met Stefaans ingedagte gehad het nie.

Sussie praat vandag soos ‘n masjiengeweer: “Ouma, as Pappa en tannie Sarie met mekaar trou, is tannie Sarie dan my stiefma?

Ouma trek haar nader en hou haar styf vas terwyl sy haar in haar hare soen: “Ja my Skapie. Maar stiefma is tog vir my ‘n baie lelike woord. Kom ons verander dit eerder na ‘n “aangetroude-mamma.” Sy sus vir Sussie heen en weer met haar lyf.
“Wie leer vir jou van stiefma, tannie Sarie?”

Al sussende kyk Sussie teen Ouma se lyf op na haar: “Nee Ouma, Samantha het gesê as Pappa met tannie Sarie trou, is sy my stiefma. Sy sê stiefmaens is wrede mense wat eintlik hekse is. En sy sê tannie Sarie gaan soos Aspoestertjie se wrede ma en susters wees en my in die wendyhuis laat slaap. En dan moet ek die hele huis skoonmaak en kosmaak en wasgoed was en as ek dit verkeerd doen gaan sy my slaan en dan moet ek sonder kos gaan slaap.”

Ouma trek vir Sussie bank toe. Vou haar hande weerskante om Sussie se gesig en kyk diep in haar oë: “My Hart, Samantha praat bog. Jy ken mos vir tannie Sarie en jy weet sy is nie ‘n wrede mens nie. Sy raas soos enige mamma as jy stout is. En jy moet onthou Pappa sal nooit toelaat dat enige mens jou mishandel nie. En dan is ek en oupa Adonis darem ook nog in hierdie huis. En enige stiefma wat jou in die wendyhuis laat slaap, sal met ons te doen ... See more

4 months ago

Misoeste

Alleen lê hy in die “gutter”
die fetus van gisteraand se fees
modderwater spoel
oor sy naaktheid en nageboorte
want dié wat sy lewenssaad geplant het
het hom vrygelaat sonder
om hom ooit te bemin.

Môre is die land weer braak
word saad weer geil gestrooi
in akkers van onwelkome asems
verknog aan ‘n willose moeder
geensins gereed om die oes te ontvang nie.

En elke keer se misoes blom
in die stormwaterslote
verkondig vryheid waarvoor
niemand betaal nie
slegs die fetus in
stinkende
slik en
modder.

© Christo du Plessis - 21 Jul 2019

4 months ago

Ouma … die régte een of die verkéérde een

Ouma sit in die sitkamer op die uitskopstoel. Haar regterbeen in ‘n maanskoen en ‘n kruk staan byderhand as sy moet opstaan.

Sussie kom staan dig teen haar en terwyl sy met haar hand heen en weer oor die stewel vryf vra sy: “Is dit seer Ouma?”

“Nie as ek stil sit nie my Kindjie.”

“Was dit seer toe Ouma van Ouma se hoëhakskoene afgeval het?”

Ouma rol haar oë en sug dramaties: “Ja dit wás baie seer. Maar gelukkig was jou Oupa Adonis daar om my op te help.”

“Met hierdie kierie waarmee Ouma nou moet loop, lyk ouma net soos ‘n regte ouma.”

“Huh?” glip oor Ouma se lippe. Sy frons en trek haar mond op ‘n plooi.

“Ek sê Ouma lyk nou soos ‘n re … “

“Ja Kind dit het ek gehoor. Hoe lyk ‘n regte en verkeerde ouma dan vir jou?” Ouma is verontwaardig en boos.

Sussie besef nie dat sy ‘n baie gevaarlike pad betree het nie en borduur lustig voort:
“’n Regte ouma se hare is grys en dit is oor haar ore gekam sodat die mense nie haar ore sien nie, want sy het lang ore.”
Ouma proes en gaan dan aan die hoes sodat Sussie dit nie moet agterkom nie.

“Ja en?” vra Ouma met onderdrukte lag-trane in haar oë.

“En haar hare is styf gespuit met haarsproei want sy gaan net een keer ‘n week na die salon toe om haar hare te laat doen, so dit mag nie deurmekaar raak nie.”

“Nou ja toe, dan is ek sekerlik nie ‘n regte ouma nie.” Ouma se uitlating is amper gelate.
Dit is nét die gaping waarvoor Sussie gewag het: “’n Regte ouma het ook ronde wange en hulle het skote waarop mens kan sit, al is dit partykeers te klein.”

Sussie skep diep asem, vee haar hare uit haar oë en hervat tot Ouma se groot vermaak. Sy pas tot op hierdie stadium glad nie in Sussie se prentjie van ‘n regte ouma nie.

“Regte oumas dra nie hoëhakskoene nie want hulle het al te baie keer van hulle skoene afgeval en dan mag hulle net skoene met plat hakke dra.”

“Sussie waar kom jy aan al die nonsens oor regte oumas wat jy so praat?”

“Ek en Pieter het gespeel en boom geklim toe Samantha daar aankom en sê sy wil ook saam met ons speel. Maar sy speel nie lekker nie Ouma. Sy wil altyd eerste wees en sy kan ook nie eens boomklim nie. Dan moet ons lank wag voor ons in die boom kan klim, want sy wil nie hê ons moet eerste in die hoogste takke wees nie.”

“Nou hoe kom ‘n regte en verkeerde ouma toe by die boom uit?” wonder Ouma hardop.

“Nie by die boom nie Ouma. Ek en ... See more

4 months ago

Vlam van die natuur

My hart
loop alleen
maak geen bemoeienis
verdra net die aanslag
sonder om bes te gee

My hart
loop alleen
tot teen jou kleed
se soom waarin jy
my toevou om sodoende
die vuur uit die dag te blus

Toe vlam die natuur
op binne-in ons huis en haard
streling tussen hande en liefde
bedaard met vreugde vure
wat hoog brand in my hart

© Christo du Plessis – 25 Jul 19

4 months ago

Teenstellings …

Die arend sprei sy vlerke
gly deur dale oor berge
tot op die hoogste krans
waar hy sy oë priem na die ver
kim waar die sonuitbarstings
die horison in vlamme verswelg

lekkend
honger

om die nag te verteer
en die dag te verbrand

Die prooi wag vir die jagter
om hom stuk vir stuk
uitmekaar te skeur as voeding
vir die oningeligte wat oopmond
hang om die laaste keer kos te kry

afwagtend
angstig

Storm see en wind raap
die karkas op en rol dit diep
onder die rotse in vir wagtende
knypers en kloue wat ritmies
klap-klap in die feesmaal
wat rustig wieg in die skommel water

om die lewe te vier
om die dood uit-te-oorlê

© Christo du Plessis – 23 Jul 2019

4 months ago

Praat is onnodig

Praat is onnodig
want die tyd loop uit
hartseer wag in die koue buite
stil wys die vinger
na die ryp op die gras
wat kraak as jy daarop trap

En die hart wat smoor
in die felheid van pyn
laat woorde verdor
in die winter van liefde
in gange lank vergete

Geel fotos teen mure
wat ‘n glimlag laat grynslag
vir die spoke van gister
wat sinister wandel oor klank
laat stilte vry sodat die stormweer
in die hart bedaar tot die spore
in die stof op vreemde paaie
na geen tuiskoms reis.

Praat is onnodig
want die tyd loop uit
waarin ons nog kon droom

Praat is onnodig
tyd is min
dag en nag ruil plekke
ons staan verleë op die kant
sonder om koue of ryp
somer en son
of liefde lank geleë
klaar geblom te begryp

Jy in joue
ek in my eie
stom hartseer

Praat is só onnodig

© Christo du Plessis – 21 Jul 19

4 months ago

Ouma en die slang

Ouma sit en lees op die stoep terwyl Sussie onder die stoepmuurtjie in die tuin speel.

“Ouma, wat is verbode vrugte?” Ouma hoor vir Sussie maar sy sien haar nie. Boonop is sy nie vandag lus vir Sussie se baie vrae nie.
Gelukkig gaan Sussie aan voordat Ouma kan antwoord: “Tannie Sarie het vir Pappa gesê oom Werner, wat langs haar bly, gaan nog moeilikheid kry, want hy is besig met verbode vrugte.”

Ouma antwoord “ja” sonder om ag te slaan op wat Sussie alles praat.
“Dink Ouma verbode vrugte is soos die boom wat in die middel van die Paradys gestaan het?”

Weer kom die antwoord slegs “Ja”.

“Ouma, hoe het die slang gelyk wat in die Paradys was?”

Sonder om op te kyk van haar boek af antwoord Ouma belangeloos: “Ai Sussie, seker maar soos ‘n gewone slang wat mens vandag nog kry.”

“Soos hierdie een Ouma?” vra Sussie onskuldig.
Toe Ouma opkyk staan Sussie by die stoepmuur met ‘n yslike slang in haar hand. Die lyf verberg haar maer voorarm totaal. Sy het die slang in so greep agter die kop beet dat sy, sy bek wyd oopdruk.

Ouma se poging om Sussie aan te spreek gaan verlore toe sy in ‘n beswyming van haal stoel af gly. Al wat sy uitkry is: “Susssssss …”

Sussie skrik haar in ‘n ander dimensie in en storm op Ouma af wat met wit oë op die vloer lê. Sy gil diep uit haar maag uit: “Oumaaa!” Die slang vergeet, steeds vasgeknyp tussen haar vingers en om haar arm gedraai.

Met dié dat sy oor Ouma buk en haar skud gaan Ouma se oë oop. Al wat vir haar sigbaar is, is die gapende oop bek reg bokant haar gesig.
Met ‘n diep sug word alles swart om haar en verval sy in diep bewusteloosheid.

Toe Ouma weer wakker word en bewus is van haar omgewing, lê sy op haar bed en Sussie sit kordaat regop langs haar op die bed. Sy probeer van die bed af spring maar haar ledemate laat haar nie toe nie.
Histeries roep en beduie sy na Sussie: “Die … die slang, die slang …!”

“Toemaar Ouma. Pappa en Oupa het hom …”

“Ek hoop hulle het hom vrek gemaak. Slange is van die duiwel!” kryt Ouma dit uit.

“Nee Ouma. Hulle het hom net na die oom toe gevat wat slange vang. En Ouma, slange kan nie van die duiwel af kom nie want liewe Jesus het hulle ook gemaak.”

“Ghmpf” brom Ouma, “daarvan is ek nie so seker nie.”
Sussie babbel asof Ouma niks gesê het nie: “Juffrou Sanet by die sondagskool het vir ons geleer van die oom wat die ark moes bou. Die diere moes twee, twee in die ark in. As die ... See more

5 months ago

Die nag daal in stilte neer

Kerf
Snipper
Sny

laat die lem deur murg
en been gly
om vryheid te verleen
aan die een wat in die geraamte
vasgeklem sit sonder stem
om sy lot te bekla maar
nie sy naaste kan verdra

Klief
Swenk
Swaai

deur die lug
oë op afstand gerig
waar rus moontlik wag vir die vermoeide siel
aan die einde van die dag se tollende wiel
om die laaste skof van die regters
te bepaal totdat die donker duisternis
van die slikwater deur lugkanale
diep deur lewens maal

Stilte

En die nag daal in stilte neer

© Christo du Plessis – 10 Jul 2019

5 months ago

Ouma en die blomdief

Toe Ouma by die sitkamer inkom vind sy vir Sussie toegerol in die sitkamergordyn in ‘n kokon. Net haar voete steek uit.

“Hoekom is jy toegerol in die gordyn soos ‘n krismis-klapper Sussie?”
Daar kom net ‘n gemompel deur die gordyn.

“Ek kan jou nie hoor nie Sussie. Klim uit die gordyn en praat ordentlik met my.”

Sussie draai al in die rondte totdat sy uit haar ‘krismis-klapper’ kan klim.
Die traanstrepe op haar wange getuig daarvan dat sy gehuil het. Sy kyk kort, kort bang die gang af.
Ouma merk dit op en vra besorgd: “Wat is dan verkeerd Liefkind?”

Sussie storm vorentoe en kry vir Ouma om die lyf beet met soveel geweld dat Ouma struikel en hulle kom albei op die bank te lande. Ouma sit haar hande weerskante van Sussie se kop en vee haar oë en wange droog met haar duime:
“Laat Ouma hoor wat jou so ontstel het.”

“Ek is bang vir die ‘vampires’ Ouma. Ek het by Ousus se kamer ingeloop – Ouma weet … soos altyd.”

Ouma glimlag sag en kry ‘n vonkel in haar oë. Die ‘soos altyd’ beteken sy het ongenooid by Sussie se kamer ingeloop en moeilikheid gekry.

Sussie het nie aanmoediging nodig om verder te praat nie: “Toe sê Greg vir my as ek weer sommer so in Ousus se kamer instap sonder om te klop sal hy my aan my nek kom byt en al my bloed uitsuig, want hy is ‘n ‘vampire’.”

Ouma klap haar tong verergd: “Ag hy praat nonsens Sussie. Daar is nie mense wat ‘vampires’ is nie. En as hy een is kap ek sy kop af.”
Ouma soen vir Sussie teen haar voorkop.

“Wat het jy in Ousus se kamer gaan doen Sussie?”

“Niks nie Ouma” sê Sussie besonder vinnig, op so ‘n manier dat Ouma haar wenkbroue optrek en haar wysvinger vir Sussie lig.
Dit is waarskuwing genoeg dat Sussie weet om nie kanse te vat nie.

“Ek wou maar net gaan kyk hoe mens vry Ouma.” Haar stem buig sodat dit amper klink of sy vir Ouma wil vra of sy iets anders verwag het.

Ouma versmoor haarself amper as sy probeer om haar asemsnak te verberg.

“En …? Het jy gesien hoe mens vry? En hoekom wil jy sien hoe mens vry? Jy is nog te klein om sulke goed te weet.”

Sussie sug diep en skud haar kop: “Ek wil ook ‘n kêrel hê Ouma. En dan moet ek mos weet hoe om te vry.”
Ouma druk Sussie se kop styf teen haar lyf vas sodat sy nie die glimlag om Ouma se mond moet sien nie.

“Ek het nie gesien hoe hulle vry nie Ouma. Want hulle het net daar in die bed gelê. Ousus het seker baie koud gekry want sy het helemal onder ... See more

« 1 of 5 »

Laat 'n boodskap

Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie.