Vrees is die moordenaar.

So ek is vir ‘n paar dae in selfopgelegde issolasie. As gevolg van ‘n normale slegte verkoue.

Nee, ek het nie Covid-19 nie, maar die histerie en vrese van my mede-burgers het my die besluit laat neem om maar eers by die huis klaar te hoes, proes en nies.

Verkoue en griep tas die respiratoriese (longe en hart) gedeeltes van ons liggame aan en verswak ons immunstelsels – grootliks as gevolg van ‘n tekort aan suurstof na die res van ons liggaam.

So, nommer 1 wil ek niemand met selfs net die gewone verkoue aansteek nie, want ek sien in my geestesoog die rimpel effek van ‘n enkele nies in die straat.

Aaaitsjoe!!! … en die 10 mense wat dit hoor en sien word oombliklik deur vrees oorval. In die volgende paar ure stroom hulle met hul hele families dokter toe vir toetse, die dokters se spreekkamers loop oor van mense wat mekaar verdruk om getoets te word.

Hul druk die werklike siekes, kanker en hart pasiente en ander met ernstige siektes uit die pad om te probeer ontsnap van die vrees van ‘n moontlike infeksie. Vrees verander normale mense in diere wat “stampede” om te probeer voor kom uit die pad van gevaar – werklike of verbeelde gevaar.

Ons land het net een hospitaal wat ingerig is vir kwarantyn. Windhoek Sentraal het ‘n afdeling wat spesiaal baie modern en tegnologies kompeterend met opgeleide personeel ingerig is vir enige pandemiese siekte. Maar hier is 2 probleme.  Daar is ‘n beperkte hoeveelheid spasie en beddens, en verder dink die meerderheid mense wat hier gaan lees dat hulle te goed is vir Sentraal en gaan daarop wil aandring om in die moderner private hospitale opgeneem te word.

Dit kan en mag nie gebeur nie. Nie een van ons ander hospitale kan en mag pandemiese aansteeklike gevalle opneem nie – WAT VAN DIE ANDER MENSE DAAR? Die bestaande gewone siek mense se immunstelsels is reeds verswak agv wat ookal hul rede vir ‘n hospitaal is. Wil jy werklik honderde ander in gevaar stel net omdat JY glo jy moet beter behandeling kry as wat vir jou uitgesit is?

Jy moenie eens met ‘n gewone verkoue siek mense in ‘n hospitaal besoek nie. Dis selfsugtig en gevaarlik.

Nou vertrap ons die dokters en spreekkamers en noodgevalle om getoets te word vir elke nies en loopneus. Ons bestorm die winkels en trek al ons spaargeld om rakke leeg te koop. Ons “spam” ons sosiale media met elke sensasiesoekende skinderstorie – waar of vals. Elkeen doen sy deeltjie om te help om vrees en paniek te saai.

More, oormore het ons gemaskerde bendes wat in die strate loop en mense met verkoue of griep aanrand of vermoor!

Intussen is daar werklike ernstige probleme soos werkloosheid in ons 2de grootste ekonomiese faktor: – Toerisme. Almal en elke besigheid wat staat maak op toerisme word daadwerklik geraak met verlies aan inkomste. Mense verloor hul werk. Werkloosheid, armoede en binnekort hongersnood is op ons deur en is ‘n baie groter en werklike gevaar as ‘n verkoue op steroids.

Ons Nam Dollar is gekoppel aan die Rand – en die is besig om ‘n ernstige pak slae te kry. Besighede wat staatmaak op invoer gaan oornag ‘n ernstige kontantvloei probleem ontwikkel – dit gebeur al klaar.

Ek kyk na wat op sosiale media aangaan en ek sien en besef dat maak nie saak of Covid-19 werklik is of nie, mensgemaak is of nie, gekoppel is aan 5G of nie, deur diere oorgedra word of nie, ‘n spookstorie is of nie, –

Die massa histerie en onbevange vertrappende vrees wat dit veroorsaak het – DIT IS WERKLIK.

En intussen het ons land en ekonomie klaar begin bloei.

Ek gaan more terug werk toe. Daar is dinge wat gedoen moet word en die son gaan nog steeds opkom.  En die wereld bly draai en die lewe gaan aan. Solank as wat dit moontlik is sal ek ‘n eenman sanksie hê teen vrees, en positief bly en my deeltjie doen om voort te gaan met dit waarvoor ons elkeen verantwoordelik is – die voortbou van ons besighede, ekonomie en land.

Dis reg en goed om op hoogte te bly van die feite en om redelike voorsorg te tref, maar probeer dit asseblief doen op ‘n manier wat nie alles rondom jou ontwrig nie. Wees bedagsaam. Leef jou menslikheid uit.

Meraai

Waar loop Afrikaans in die Wêreld?

Hieronder volg statistieke net vanaf DNS se data van wie besoek ons webblad en blog. Hopelik om Afrikaans te lees. Ons wil baie graag van jou hoor – laat asseblief kommentaar. Al is dit net om te sê van waar in die wêreld is jy.

Totale besoeke vir die laaste jaar. Meeste besoeke uit Nederland.
Besoeke uit SA vir laaste jaar maar 3.9% van totale.
Amper 20 000 besoeke vir die laaste maand.
Nederland bly ons grootste besoeker.

DIE WEEFWERK KNOOP AL HOE HEGTER!


Tydens ‘n onlangse NETWERK-werkswinkel, vernuftig gefasiliteer deur Anton du Preez, is heelwat los drade vasgeknoop rondom netelige kwessies soos:


• HET NETWERK GEVORDER?
• WAAR STAAN NETWERK?
• WAARHEEN IS NETWERK OP PAD?


Met flinke debatvoering is ooreengestem dat daar sekere hegsteke is wat losgetorring moet word, nl.:

• Sny aan ‘n aanhoudende terugkyk in die truspieël
• Weg met binêr-polarisasie
• Weg met ‘n martelaarshouding van “lyding a.g.v. die verlede”
• Weg met boelie soos jy-moet-dink-soos-ek-dink
• Weg met defensief-opportunistiese denke


NETWERK se IDENTITEIT is:
• Christus
• aanpasbaar
• bruikbaar
• gasvry
• inklusief
• innoverend
• Namibies-Afrikaans
• respek
• tegemoetkomend
• waarde-toevoegend
• relevant


NETWERK onderneem om positief skakeling te bied op terreine soos:
• onderwys
• jeug
• kultuur: taal & kunste
• finansies
• sakebedryf
• media
• maatskaplik
• tegnologie


Kontak Elizma Theron vir nadere besonderhede.
081 122 4110
admin@netwerk-na.org

DIE RUITERSTANDBEELD:

 
Tien dekades het hy bo die stad getroon
koper-brons torso – ruiter saal en toom,
bedrewe, kunstig op voetstuk vasgeheg
soldaat gepantser om vir sy land te veg.
 
Watter simboliek word aan ons oorgedra?
is daar ‘n dieper boodskap?  sou ons aan die maker vra.
die soldaat kyk fors,  fier  na links
na regs; oopgesperde neusvleuels; - die hings
 
Vir soveel jare  het hy vas bly staan
voetstuk van beton; met ankers in die rots geslaan
trotseer dit reën, hael,  wind
en weerlig wat ‘n teiken vind
 
Die pragstuk was te prominent
kolonialisme moet nou end
Die geskiedenisboeke word herskryf
deur jaloesie en afguns voortgedryf.
 
In die donker ure van die nag
verraad word gepleeg; misplaaste  mag
verwyder dit met  saag en lem
onkunde probeer die waarheid tem.
 
Magsmisbruik, venyn en haat
volg mekaar met raad en daad,
plaas dit waar dit niemand pla
Waar mense nie meer kan vrae vra.
 
Jurie Viljoen  Windhoek  Julie 2017
 

Mens!

Mens!

My liefste mens, het jy enige idee hoe gelukkig en bevoorreg jy is om te wees?

Net die feit dat jy bestaan maak jou uniek en fantasties, maar ook intiem deel van Die Lewe.

Ons Aarde is ’n wonderlike fantastiese plek om te wees. Selfs tussen – en ten spyte van – die gemors en seer en oorloë en droogtes en brande en derduisende ander aaklige goed wat jou hartseer en bang maak, is daar soveel mooi en geluk en wonderbaarlike ondervindings om in te deel.

Hoe sou ons ooit kon juig en dans oor reën, as ons nie die aakligheid van droogte kon beleef nie?

Hoe sou ons ooit ’n baba (diertjie) kon vashou en vertroetel met verwondering in ons harte as ons nooit die hartseer van weggooi en mishandeling kon sien nie?

Hoe sou ons ooit die kosbaarheid van lewe kon besef, as dood nie deel is van ons ervarings nie?

So kan ek aanhou en voorbeel na voorbeeld noem. Die feit is dat elke ervaring in hierdie lewe deel uitmaak van die mosaiek van Lewe. Dis die modderbruin en gitswart wat die pastelkleure uitlig en verhef.

Verheug jou in jou emosies. Almal van hulle. Lag uitbundig vir jouself in jou oomblik van woede. Spot maar bietjie met jouself as jy trots is op iets wat jy vermag het. Lief jouself in jou tye van hartseer. Wees intens dankbaar as die eensaam jou oorval. Verwonder jou in die ekskwisiete pyn van ’n honger maag en besef jou liggaam is ’n fantastiese masjien. Wees dankbaar vir jou pyn en hanteer dit met deernis.

Die Engelse sê: “Own it”. Alles wat jy voel is JY. Eers wanneer jy ophou veg en jouself begin verheug in alles wat hierdie aarde bied, sal selfs die lelike begin sin kry en vreugde jou vind.

Meraai

Griffel Wenners

Engela Genis – 2 Toekennings

Oomblikke vasgevang in foto’s

My foto-album – een van my mees geliefde besittings. Die goeie ou dae is vasgevang in ‘n beeld op ‘n stuk papier…

Ek blaai dikwels deur my foto-album. Dis een van my heel gunstelling maniere om tyd te verdryf. Elke foto bekyk ek aandagtig en herroep die ou herinneringe.

My babafoto’s gee my soveel vrede – gaan terug na die tyd waar alles net lekker en jolig was. Daar was geen eksamen en geen vriendskapsprobleme nie. Alles was net ‘n plesier vir die klein rondekop dogtertjie.

Graad sewe afskeid. Die foto’s is so mooi, maar die herinneringe is so seer – herinneringe van bedrog en verlore vriendskappe.

My kroonverjaarsdag, een Mei. Daar is foto’s van ‘n witkop dogtertjie in ‘n fraai rokkie. Haar gesiggie is bruin van die sjokoladekoek. ‘n Herinnering wat ek nie het nie, maar die foto’s kan my wys van daardie kosbare tyd.

Ek en my boetie. Ons speel en lag in die foto’s, so natuurlik, so opreg. Kaalvoetkinders in ‘n modderbad, hulle baljaar tog te lekker. Veelkleurige balle en twee klein koppies wat uitsteek bo die water van Oupa se swembad, deurmekaar hare en blink ogies. Skuldige gesiggies met ‘n lekker in elke hand. Kindertjies wat in hulle swembroeke op miniatuur swart motorfietsies in die gang afjaag. Ja, dit was die dae toe ons nog enige iets kon dra. My kinderdae van Adam en Eva se skoene dra.

Jaco, my baba-pop. Baba op die heup en handsak oor die arm loop die dogtertjie die hele wêreld plat in haar ma se skoene. Gesinsfoto en Jaco moet mos ook by wees. Jaco en my boetie met dieselfde klere aan, kamstig ‘n tweeling. Prettige herinneringe van my geliefkooste “kind”.

Ek maak my album toe… ek weet: mense wat verander en my verlaat sal altyd by my bly in my foto-album.

Met trots geborg

DIGKUNS GR. 10 – 12 #2

Griffel Wenners – JUANNé SCHLECHTER

My hart verlang

Wanneer die verlange te veel raak

weet ek dat jy êrens is.

Êrens met jou gedagtes

én

ek met myne.

Wanneer die verlange te veel raak

raak my gedagtes stil en

begin my emosies my oorweldig.

My woorde raak min

my leë ruimtes word meer.

Wanneer die verlange te veel raak

dink ek altyd terug

aan ons herinneringe,

die goeie en slegte tye

tye wat ek vir altyd sal koester.

Wanneer die verlange te veel raak

weet ek dat ek nooit regtig tuis gaan wees nie,

want ‘n gedeelte van my sal altyd

by jou bly.

Met trots geborg

So lyk ‘n man

Iemand sê nou die dag  “hulle maak nie meer mans soos in julle se tyd nie” en ek begin herkou hieraan.

Wat het dan verander wat maak dat vandag se mans anders is?

Ek sien hoe die modes verander, die selfoon era neem die mens oor, manne word “huisvrouens” terwyl die vroue broodwinners word. Manne kook kos en karwei kinders skool toe en terug, sport toe en terug terwyl die vrou haar plek in die korporatiewe wereld vol sit.

Ek sien mansmense met slap houdings. Skouertjies wat hang en voete wat sleep met sloffies aan wat lanklaas houding gehad het.

Het die man sy plek verloor, het hy eenvoudig ge-abdikeer of is daar ander redes vir veranderinge in die man se wereld?

Dan dink ek aan my eie ou vader. ‘n Fris man met ‘n doelgerigte stap waarheen hy ookal wou gaan. Hy was baie sterk en hy het leiding in sy huis gegee. Hy het die kinders betrek in die huishouding sodat ma nie alles moes doen en kinders nie leer om die lewe te lewe nie. Hulle moes verantwoordelikhede kry en leer om dit nougeset uit te voer. Kinders moes skool vakansies werk soek waar hulle ‘n geldjie kon verdien het om te spaar vir na matriek.

So het ek my eerste kar met my eie spaargeld gekoop wat ek in vakansie tye verdien het en ek kon van my klere ook self koop.

Pa het oggend en aand godsdiens gehou want dit was die basis waarop hy sy gesinnetjie gevestig het. Pa was ‘n man van sy woord. As hy ja gese het, was dit ja al wou hy agterna sy besluit verander het. En as hy nee gese het kon jy op jou kop staan. Nee is nee.

Pa het altyd sy beloftes nagekom en as dinge so verander het dat hy dit nie kon doen nie, het hy dit uitgepraat met die een waaraan belowe is.
My pa was ‘n reguit man. As iets hom gepla het, het hy dit aangespreek en die resultaat aanvaar. Al het hy soms verloor in die proses. Hy het ons geleer om dinge met belanghebbendes te bepraat sodat alle betrokkenes in ‘n saak elkeen presies weet waar hy staan.

En hy het altyd gese, ” wys my nie wie jou vriende is nie, wys my hoe lyk jou kar en jou skoene, en ek sal jou se wie jy is”.

‘n Trotse man se kar is skoon en daarom breek hy nie maklik nie. En as ‘n man se skoene skoon is, sal hy sy vrou ook goed behandel. (Snaaks hoe gereeld ek na manne se skoene kyk waar daar manne bymekaar is).

Pa het altyd die swakkere beskerm. Hy het diere liefgehad en hulle goed versorg want hulle kon dit nie self doen nie.

Ek dink my pa was ‘n man der manne en ek sou graag soos hy wou wees. Foute en al.

Dis verkeerd

ek kan nie weer nie
nie nog ’n keer nie
my god dis verkeerd
dis onmenslik wreed

eers my moeder
op agt en veertig
en nou my sussie
sy’s agt en veertig

wat is die kanse
vir dieselfde simptome
dieselfde uiteinde
verydelde drome

fok jou kanker
jou onmenslike dief
jy steel elke anker
en los ons in grief

ek kan nie weer nie
nie weer ’n keer nie
my god dis wreed
dis goddelik verkeerd

Meraai

Digkuns Gr 8 – 9 #2

Griffel Wenners

Alleen deur Beatri Turner van WHS

Alleen

Alleen op ‘n stoep sien
sy die horison glinster.
Die verte bly leeg –
wit seile waarna sy soek.
Duskant die ewenaar
druis golwe sonder genade:
berge water
waardeur die skip vaar.
Die bodem
die vyand wat die matrose roep –
‘n gekners en gekraak
breek hul moed.
Alleen op ‘n stoep
staar sy oor die verte.
Die koue brander wat binne haar spoel
laat haar verdrink
in die bodemlose poel …
Met trots geborg

Digkuns Gr 5-7 #2

Griffel Wenners

2de plek:  Wilhelm Pieterse van WAP, Windhoek

‘n BOEK

Met ‘n lekker boek 
kan jy allerhande plekke besoek.
Jy hoef net in jou bed te lê
en hoef niks vliegtuigkaartjies te hê.
Maak net oop, 
miskien ‘n rivier vol stroop.
Miskien besoek jy die maan,
of ‘n vuurspuwende vulkaan.
‘n Boek het hope pret
vir klein, groot, maer of vet.
O, konsternasie ...
miskien ontdek jy ‘n dierasie!

Met trots geborg

Kortkuns Gr 10 -12 #2

Griffel Wenners

2de plek: Susanne du Toit van WAP, Windhoek

Genadelose genade

(Petteri Sianio)

Die vroeë briesie ritsel die vars groen blare wakker na die lang winterkoue. Kinderlaggies warrel op en meng met die sagte agtergrondmusiek komende uit die sitkamer van die ou klassieke huis. Vrolike stemme smelt in die geselligheid wat homself afspeel in die lowergroen tuin voor die huis. Die huis is wit afgeëts teen die golwende groen heuwels.  Lanings vrugtebome vorm die roete huis toe. Helderkleurige blomme breek die wit mure en die reuk van jasmyn kan duidelik uitgeken word. 

Die afbeelding van ‘n man en ‘n vrou skyn helder teen die wit muur waar hulle grasieus dans.  Klein kinderhandjies klap vrolik saam.  Langs die ou bloekomboom kreun tafels onder borde vol geurige kos en vul die area met harmonie en geluk. 

En dan word die geselligheid gebreek deur die weergalming van die harde klanke van geweerskote.  Verwarring en die reuk van kruit omskep hierdie geselligheid in ‘n warboel van bewegings.  Perdepote klink helder op soos die hoefysters die plaveisel tref.  Skril stemmetjies meng met die angs van onsekerheid.  Bevele word uitgeskree en almal word soos vasgekeerde diere omsingel. 

‘n Dreigende soektog word geloods en soldate in bruin uniforms geklee, marsjeer tussen hulle deur.  Voetstappe weerklink op die houttrappe van die huis.  ‘n Skaduwee skuif stil-stil agter die eeu-oue staanhorlosie in die hoek van die sitkamer.  Stewels klink helder op en die asemhalings skeur die oomblik.  Die formidabele skaduwee smelt ineen met die afbeelding van die staanhorlosie en tyd gaan staan stil.  Sekondes tik af.  Die reuk van sweet en angs vul die vertrek soos  vyand en vriende mekaar aanvoel, maar fisies ontwyk.  Kamerdeure word oop en toe gemaak en die soektog duur voort.  Die lang geweefde gordyne hang swaar en geruisloos, terwyl die miershoop van bedrywighede die lug vul.  Swaar voetstappe sleep tot voor die staanhorlosie en sekondes word minute en ewig word ‘n moontlikheid.  Die staanhorlosie slaan hard en stadig begin die tyd weer tik-tik.

Bruin uniforms en swaar stewels beweeg uit en in gelid verlaat die bedreigings die huis en saam ook die angs wat soos ‘n donderslag gedreig het. 

‘n Skaduwee verskyn van agter die staanhorlosie en die groot beeld van ‘n man kom staan weer sy plek vol voor sy vrou en kinders.  Genade knak sy knieë en hy sak stadig neer tot op die plaveisel.  Liefde en verligting slaan sy arms om die ewigheid van nou.

Met trots geborg

Kortkuns Gr 8 – 9 #2

Griffel Wenners

2de Plek Gr 8 – 9 – Engela Genis

WHS, Windhoek. (Sy het ook die derde plek verower, maar op grond van die kompetisiereëls, ontvang sy slegs haar beste prestasie.)

My kaalvoetdae op die plaas

Die skoolklok lui. Uiteindelik het die vakansie aangebreek! Ek gryp my boeke en prop dit in my tas. My maag borrel van die opwinding. Ek gaan saam met my neefs plaas toe!

Na drie ure se ry kom ons oplaas by die plaas aan. Ek en Pieter hardloop tot by die groot wit hek, klim oor en jaag resies tot in die Skaaprivier. Die water is heerlik koel nadat ek my warm gehardloop het. Ek asem die vars lug diep in.

Ek staan nog so en geniet die koeligheid toe iets my onverwags agter my kop tref. ’n Modderbal! Nou begin die oorlog. Ek en Pieter is saam in ’n span, ons twee teen Adriaan en Gerhard. Die “ Veldvinke” teen die “Bosbobbejane”. Soos blits raap ons ’n paar klippe bymekaar en bou ’n muur vir skuiling. Ek maak die modderballe en Pieter vuur hulle af. Na ’n ruk ruil ons om. ’n Modderbal tref my reg in die gesig dat ek net sterre sien! Gou-gou is ek weer regop en die Bosbobbejane moet maar net koes en keer. Ons oorlogstrategie het gewerk soos ’n bom, die Bosbobbejane gee oor en ons wen die titel van “Moddermeesters”. Wat ’n eer!

Ons hardloop deur die sproeiers om skoon te kom en vat die pad beeskraal toe. Elkeen soek ’n stok en ons begin die beeste rondjaag. Ek skrik my boeglam toe die een bees skielik omdraai en in my rigting storm. Sy hoewe dawer op die grond soos hy al hoe nader kom … Adriaan is gelukkig naby en met ’n paar wilde swaaie van sy stok jaag hy die bees weer in die teenoorgestelde rigting. In die verte kom Oom Jan aangestap, hy lyk nie baie ingenome met die saak nie … Nou staan ons in ’n ry en wag ons pak af.

Na ses van die bestes gaan speel ons maar eerder seerower. Ons klouter rond in ons boomskepe en swaai rond aan toue. Ons silwer swaarde blits gevaarlik in die son. Kaptein Grootbek Gerhardus se skatte word gesteel deur Seerower Een-oog Adriaan en nou raak die speletjie eers pret! Ons speel en lawaai tot die son water trek en die uile begin roep.

Na aandete spring ons almal deur die bad en trek ons snoesige nagklere aan. Tannie Marie lees vir ons “Jakkals en Wolf”. Geamuseerd luister ons met groot oë na al die goed wat Jakkals en Wolf aanvang. Hulle het wraggies alweer boer se skape gesteel!

Doodmoeg en dolgelukkig kruip ek diep onder my komberse in. My ooglede raak swaar en ek droom van al die avonture wat ons nog op die plaas gaan hê.

Met trots geborg

COUNTRY HEIMWEE

Liewe DNS’er, ek hoor in die verte ‘n radio speel country musiek en die onderstaande prentjie kom by my op. In my storm en drang jare het ek in Windhoek gewoon en sluit my skrywe af met ‘n tikseltjie onthou van daardie tyd. Hoop julle geniet die een.

WESTERN SALOON

Ek stap in by die swaaideure van die enigste kroeg en hotel op die klein dorpie waar ontwikkeling van die omgewing sy ontstaan gekry het.

Buite staan perde aan ‘n reëing vas en dit reën saggies terwyl  iemand op ‘n klavier in die kroeg ‘n honkey tonk wysie tokkel.  Sy voete trap ‘n riel op die plank vloer wat lyk of hy op warme kole loop.  ‘n Ander een, wat duidelik meer as een druiwe korrel in verwerkte vorm gesluk het, probeer saam sing. Sy stem stry verbete om wysie te hou maar so af en toe spring daar ‘n jodel uit wat kompleet klink of iemand op ‘n kat se stert getrap het maar die glimlag op die sanger se gesig spreek van momentele geluk en lekkerte wat regmaak vir ‘n kopseer  die volgende dag en gedagtes wat die vog van die druif uit sy lewe gaan verban. Twee voortande van die sanger is gebreek, moontlik weens ‘n geveg voorheen en die “s” se uitspraak klink eerder soos sjewe sjakke sjout want die glimlag op sy gesig laat nie toe dat sy onder en bo-lip lank genoeg sluit om woorde reg uit te spreek nie.

“Hand me down that wottel of sequila “ sing hy vir die meisie agter die toonbank en trap twee tree vorentoe, een sywaarts en twee terug en beland met ‘n sug op die sofa wat neffens die klavier staan en daar sit hy.  Sy arms wil hom nie genoeg stut om op te staan nie en sy bene vou soos swembad noodles onder sy gewig wat dreig om hulle te gebruik. Die spore aan sy stewels klingel moedig om hom te laat weet hulle is nie weg nie.

Links van die swaai deure sit ‘n paar manne en kaart speel.  Gesigte uitdrukkingloos.  Oë nou getrek dat niemand tog enige emosie moet lees nie.  Elke paar lippe klou verbete vas aan ‘n rokende sigaar in die een mondhoek wat nou en dan soos ‘n klein stoom treintjie ‘n wolkie uitstoot om te wys daar is nog lewe.  Kaarte wissel hande en  geld word met minagting neergegooi om die beeld van selfversekerdheid verder uit te dra.  “Don’t count your money when the dealen’s done” klink op van die klavier se kant af en die spanning onder die spelers is duidelik sigbaar hoewel hulle voorgee om rustig en berekenend te wees.  Poef, poef stoom die sigare een na die ander en die deler werk versigtig om die spelers betrokke te hou.

Die meubels in die kroeg is modern vir die tyd en duidelik sorgsaam met die hand gemaak.  Teen die mure hang ou gewere en pistole wat uit die oorlog kom wat die westerlinge teen plaaslike volke van die tyd geveg het. En ‘n ou wawiel en “wanted” plakkate  vir skelms wat gesoek word.  Een geweer se loop het oopgebars  en ‘n swaard wat iemand iets mee gekap het en vol happe is, hang verder weg.  Die spieels teen die mure lyk of hulle al te veel gesigte en gebeure gesien het want daar is ‘n dofheid wat geen prentjie meer baie duidelik teruggee nie.

By die toonbank sit ‘n paar manne en drink. Elkeen het ‘n bottel  met ‘n klein glasie wat gereeld volgemaak en agter in die keel gegooi word.  Gesigte trek ‘n gril vir die smaak wat die tong tref want die goed smaak nie lekker nie, dit maak net lekker.  Hulle is almal duidelik op hulle hoede want vir elke kraak van die swaai deure kyk almal versigtig en nuuskierig om om die nuwe aankomeling te takseer en te weet wie hy is.

Die kaggel vuur brand gesellig in die een hoek en ‘n paar dames met wye rokke en lae halse waarvan die prentjie soos ‘n nuwerwetse kitskos restaurant advertensie lyk ,kyk ook belangstellend na elke nuweling.  Lippies en wangetjies is baie baie rooi en die oë geplak met genoeg blousel om ‘n hele hotel se lakens spierwit skoon te was.  Wimpertjies wat met inlegsels verleng is knip stadig en versluier die blink oë wat dit laat lyk soos ‘n neon advertensie wat van boodskap verander en ‘n elektriese impuls by tye verloor om langer te neem om te ruil as wat nodig is.

Die ou op die sofa is baie ongelukkig met die sheriff wat op sy hand getrap het toe hy by die kroeg wou uitkruip.  Hy dreig om die gereg van die dorp hof toe te vat oor die disrespek wat die sheriff hom betoon het.  Hy is baie haastig om buite te kom want die eentand kelnerin wat hy nounet ontmoet het en nie eers haar naam ken nie, het gesê sy sal met hom trou en hierdie kans kan hy nie laat verbygaan nie.   Die pianis kap nou die klavier met mening om sy klanke bo die geruis van die kroeg te laat geld terwyl ‘n country orkes gereed maak om te speel.  Daar is kitare en viole en die onmisbare steel guitar wat in elke lied die geloei van die wind laat hoor om die ervaring van elke lied met passie tuis te bring.  En ‘n banjo speler wat tussenin sy stem met mening uitbring om ook sy bydrae te beklemtoon.  Die voorsanger nooi iemand om saam met hom te kom, skoene uit te skop, die ligte af te sit en ‘n aand van passie mee te maak.  Elkeen van die orkes lede het cowboy hoede op wat laag oor die oë hang sodat die meisies daar nie kan sien wanneer hulle onderlangs beloer word nie.  Net so swaai die hoek se dames die groot “M” advertensies met swier rond vir voornemende gebruikers om te waardeer.

Die drank vloei en die mense lag en gesels oor wie weet wat alles en die hotelier glimlag breed want die wolle rol en die sakke word vol.  Die trappe wat na die bo-vertekke toe loop dra swaar verkeer weens die verdowing van sinne wat manne kry as die wingerdstok se wortels te diep in sy hart kom nesskop en die stof  en sweet van die lang rit te perd sy klere soos gestyselde lappe om sy lyf laat sit. Stoppelbaarde kort net ‘n cut throat skeermes, ‘n skeer kwassie en warm water om verdere groei in te perk en die draer weer soos iets te laat lyk wat in die samelewing opgeneem kan word.  Slierterige hare wat dae laas bietjie water gesien het moet gewas word en sokkies wat vanself regop staan en die vorm van die stewel waarin dit diens doen aangeneem het.  

‘n Paar casa novas wat onder die bedekking van sweet, stof en nog sweet en nog stof soos uitgediende slang vangers gelyk het, kom die trappe af  na die bad en skeer sessie,  en laat die “M”  advertensie draers weer met hoop vir die mensdom na nuwe besigheid uitreik.  Tande wys en wimpers flikker opnuut om die nuwelinge te verwelkom want netnou praat die tequila weer ons taal.

Die perde staan buite sopnat gereën en wag geduldig vir hulle ruiters om strompelend uit ‘n plek te kom waar daar net geraas word en soms ‘n skoot of twee van ‘n six shooter gehoor kan word as iemand en iemand anders daar binne oor ‘n saak verskil. ‘n Geluid wat perde van die tyd goed ken.  Hulle weet ook om versigtig te trap as ruiter in die saal is want uit die saal val gebeur maklik as die greep op die lewe effens verloor is.  Maar hulle gaan nog lank wag want Goodnight Irene word dalk eers heelwat later gespeel.  Hier maak die kroeg toe wanneer daar nie meer gelag word nie en elke stoel in die vertek beset word met ‘n zombie-agtige figuur wat voor hom uit staar soos iemand wat hout soek en die koppie wikkel onvas op die nek rond wat hom nie meer kan regop hou nie en die oë net so dof soos die spieëls teen die mure lyk. Elke oog kyk waar hy wil en om op iets te focus vat baie konsentrasie want die kop, nek en oë volg mekaar teësinnig in dieselfde rigting.

Hier stap ‘n groot man nou in.  Die geluide in die kroeg versag merkbaar want by die toonbank sit ‘n aantreklike vrou .  Het haar in ‘n spieel gesien en besluit om kennis te maak.  Die groot man in die spieël  stap reguit na haar toe.  Hy het groot vereelte hande wat duidelik harde werk gewoond is en ek verbeel my vir ‘n oomblik dat ek oorlede is.  Hy kom staan by haar en hy bewe soos ‘n riet.  Ignoreer almal om hom  en sê dat sy nou ‘n goeie tyd gekies het om hom te verlaat terwyl die oes op die veld ryp is en daar vier honger kindertjies in die huis is.  Ek weet nie wat om te doen nie. Sit net versteend in my stoel en verloor die mistigheid wat ook my oë verdof het en sien die tragedie wat voor my afspeel.  Ek het die wil om te sluk verloor en sien net die vlamme van die vuur in die kaggel teen my glas weerkaats.  Die lewe staan stil en soos baie ander staar ek ook net voor my in ‘n tydgleuf waar die verlede soos ‘n rolprent ook in my gedagtes afspeel. Die stof op die toonbank praat ook met my.

Ek dink aan dae wat nutteloos verbygegaan het en iewers in die asdrom van die lewe lê en verrot.  En ek wonder wat die nut van Sheila en haar tequila is en die ligte afsit met iemand wat  skaars bekend, en die uittand kelnerin wat sommer met die top heavy kruiper wil trou op wie se hand die sheriff getrap het.

En toe word ek wakker en sien die grys mure om my en weet dat dit net ‘n droom was soos in die bekende liedjie beskryf is wat praat oor die sad old padre en die groen gras waarop Mary en ek so gereeld gespeel het.  Hier gaan die lekkerte van die lewe by ‘n mens verby en voeg geen waarde toe nie. Nutteloos en tyd verkwistend.   Soos die Prediker skryf; Dis net’n gejaag na wind.

Ek hou van Country musiek.  Elke liedjie vertel ‘n storie. Soms tragies en soms plesierig en die instrumente wat dit vergesel onderskryf die gevoel van wat gebeur.  As die viool en die steel guitar kerm om klem te lê op die gebeure, roer dit my hart se snare en stem ek saam met die sangeres wat gevra het om die lewe een dag op ‘n slag te kry en te doen wat gedoen moet word.

Nie baie lang jare terug nie, in Windhoek se Ausspannplatz was daar ‘n hotel genaamd Wesfälisher Hoff waar dit amper gegaan het soos hierbo.  Kyk, as jy lus was vir een sluk bier en ses fights voor die tweede, moes jy daarheen gaan.  Groot manne met groot hande en vroue met kekkel laggies was volop en polisie karre het soms vanself van die stasie af vertrek om hulle bestuurders hotel toe te vat om ‘n nuwe fight te gaan aanskou. Bloed, spoeg en………….

Maar net hier was daar nie reëlings vir perde nie maar parkeerplek vir Datsun SSS’e, en Capri Peranas en  Shev SS’e wat nie sonder tollende wiele kon wegtrek en mekaar “dice” nie.  Six shooters was nie gedra nie maar kort broeke met lang sokkies met ‘n staal kam en manne met lang kuiwe wat gereeld met ‘n swaai van die kop in plek geskud is.  En Gunsten en Texan plain.

Good Night Irene good night Irene, I’ll see you in my dream!!!  En selfs die perde weet dis huistoegaan tyd.  Waar’s my kar?????

KORTKUNS GR. 6 – 7 #2

Griffel Wenners

TWEEDE PLEK:  LUCA COFFEE, WINDHOEK GYMNASIUM

Daar is nie meer werk nie!!

Dis 24 Desember en Kersvader se spesiale Jingle Bells-alarm gaan klokslag 03:00 af … soos elke jaar vantevore. Hy gee een laaste snork deur sy dik, wit snor en besef dan dat dit mos die lekkerste dag van die jaar in die Noordpool is!  Hy wikkel sy groot voete opgewonde, en sy pantoffels se klokkies klingel vrolik die laaste versie van Jingle Bells saam.  Maar dan kom daar skielik ‘n Vreemde Vlieënde Voorwerp deur die lug gevlieg en voor hy kon keer, tref ‘n soetkoekie, so groot soos sy gewese boepens, hom.  Nou’s hy nugter wakker en die nare waarheid tref hom selfs harder.  “Ek is ge-retrench!”  Ja, jou wraggies … liewe Kersvader en sy klein dwergbende is werkloos!  Erger nog:  die Paashaas, Tandemuis en Klaasvakie sit in presies dieselfde bootjie!

Kersvader gly traag uit die bed.  Mens kan ook net só lank Netflix kyk.  Hy gaan staan voor die spieël en bekyk sy uitgeteerde Kersvader-lyfie. “My liewe vrou, dis mos jóú skuld dat ek so wegsmelt.  ‘n Kersfeeskoekie is mos nie ‘n koekie sonder regte meel nie?” kla Kersvader.  “Miskien nie, maar vandag se mense glo mos glutenvry is die moderne weergawe van Weighless!” sê Paashaas.  “Hoekom, dink julle, steek mense nie meer so graag paaseiers weg nie?  Want gewone sjokolade is mos nie meer goed genoeg nie.”  Kersvader en Paashaas kyk vir mekaar en skud maar net hulle koppe.

“En om nie eers van hulle slaapgeite te praat nie!” sê Klaasvakie terwyl hy die sandjies uit sy lui ogies vee.  “My sandjies is mos nie meer goed genoeg vir daai Japsnoete nie.  Deesdae moet die mense mos ‘n pilletjie drink om te kan slaap of joga doen om kamstig te kan rustig raak.” 

“Wat ‘n klomp nonsens!” gil Tandemuis met sy fyn stemmetjie.  “Kry jy ook so swaar?” vra Kersvader. 

“Julle wil nie weet nie! My tandekasteel staan al vir meer as ‘n jaar en stof vergader, want daar’s net nie meer tande nie.” 

“Hoekom nie?” val Paashaas hom in die rede. 

“Het julle nog nooit van Vegan gehoor nie?” 

“Wat op aarde is dit?” vra Kersvader.  “Al wat ek weet, is dat melk uit is soos koekies in ʼn weeshuis, want dit kom mos van ‘n koei af.” 

“En wat het dít met die prys van eiers te doen?” vra Klaasvakie. 

“Goeie vraag, want eiers is ook uit!” 

“Wat Tandemuis eintlik probeer sê, is dat Vegan ouens niks eet wat van ‘n dier af kom nie,” sê Kersmoeder.  “Dié dat die volksvreemde kinders van vandag se tandjies so vrot is … van te min kalsium!”  En daar tref die harde werklikheid vir Tandemuis:  hy gaan nooit ryk word nie, want daar is eenvoudig te min gesonde tandjies!

So sit Kersvader, Kersmoeder, Klaasvakie, Paashaas en Tandemuis om die etenstafel en kom met ‘n groot skok agter:  “Ons is ge-retrench!!” 

G’n wonder hulle moes beurte maak om daardie een groot soetkoekie in ʼn koppie sójamelk te doop nie, want daar is nie meer werk nie en ook nie geld vir nog nie …

Met trots geborg

DIE SKRYFSPORE GRIFFEL VOORT!

Die 2019 Nasionale Waltons-Griffelkompetisie was weereens ’n groot sukses. Altesaam 12 skole oor Namibië het deelgeneem.
50 kortkuns- en 78 digkunsstukke is ontvang. Die beoordelaars ontvang die stukke anoniem.
Baie geluk aan elke deelnemer!
Die NASIONALE WALTONS-GRIFFEL SKRYFKOMPETISIE word sedert 2007 deur WAP (Windhoek Afrikaanse Privaatskool) geloods. Die doel van die kompetisie is om kreatiewe skrywers aan ‘n groter leserspubliek bloot te stel.

‘n Hoogtepunt vanjaar is dat Karli Rudolph (WBPHS) die wenner in Kortkuns sowel as Digkuns is.
Twee ander deelnemers, Jana van Zijl (Pro- Ed Akademie) en Engela Genis (WHS), het beide meer as een plek in ‘n kategorie losgeskryf: Van Zyl was eerste én tweede in die kategorie Digkuns Gr. 10 – 12. Genis het ‘n tweede en derde plek in die kategorie Kortkuns gr. 8/9 verdien. Volgens ‘n besluit van die ouers en deelnemers self tydens ‘n vergadering in 2009 het elkeen egter net haar beste toekenning ontvang sodat meer deelnemers in wenposisies betrek kan word.

Lees meer DIE SKRYFSPORE GRIFFEL VOORT!