Ook vir my!



Saggies deur haar hare streel n sagte wind .
Stil sit sy daar, staar die verte in.
Dis haar ‘alleen’ plekkie, waarheen sy altyd kom as alles te veel raak.

Die dae is trietsig en klam.
Die koue vat vat aan haar vel sagte vel.
Vir ure kon sy so ver weg in haar eie wêreld verdwyn.
In haar eie wêreld waar sy veilig voel.
Waar niks en niemand op daai oomblik saak gemaak het nie.

Soms draai haar gedagtes na haarself, dan rol die trane oor haar wange. 
Die nat strepies vang die koue vas, maar sy voel dit skaars.

Die mis van die aand se koue maak haar sagte vel klam en koud.
Dis n ‘diep klam’ maar amper lekker koue.
Die trane rol sonder keer, en sy is in haar eie ‘ ek ‘ plekkie.

In haar swaar hart verlang sy vanaand daai soort verlang.
Die soort verlang na iemand wat sy nie ken nie.

Uit die niet kom sit die mooiste klein voëltjie hom voor haar neer.
Dit ruk haar terug na nou, na die werklikheid.

Stadig vee sy die trane met haar koue hand van haar sagte wange af.
Met n sagtheid in haar oë en n sagte, amper skelm, glimlaggie kyk sy na die voëltjie.
Ook vir my, dink sy….. ook vir my!
Met n baie ligter hart staan sy op, en is reg om die volgende berg te versit.

eie foto

Phalaenopsis

pronk teen ʼn spierwit muur
flankeer met brose briese
van die wind – in skaduwee
en son troon jy trots bo ander uit

eksoties in eenvoud uniek
duidelike delikate dele
inmekaar gestrengel
kunstig aanmekaar geweef

skouspel sigbaar in kleur
kan ook uiters geurig wees
vlinderorgideë feëvlerk vrolik 
verfraai jy enige vertrek …

©Marlene Erasmus
01/02/2019

cumulus mediocris

sigbare massa
vloeistofdruppels

of selfs bevrore kristalle
wat

hoog in die atmosfeer hang

bo die aarde of hemelliggame

soms selfs verwys na as: nebulae

hoe dit ook al sy – wolke maak

ons nederig dankbaar vir
reën

drie dennebome kyk hoopvol

op na die hemel en sug sag

wanneer kom die reën uit
Sy hand?

©Marlene Erasmus

31/01/2019

oëverblindery

jou voorkoms in
stervorm

fyn haartjies
dans op jou

so vredig volmaak gevorm

vlesig blare in maroen omvou

met jou mooie
aansien

verblind jy menigte mens

dit moet egter ander
doel dien

voortbestaan is jou enigste wens

vlesig blare in
fyn fluweel

met dansend diep
donker kleure

wil jy insekte se
vryheid steel

lok hul aan met vrot vleis geure

Vader, gee dat
ons eie geur

U prent in ons
mooi sal kleur ...

©Marlene Erasmus

30/01/2019

sonsoekende sonneblom

al in jou botselstadium soek jy die son
draai jy jou kop om son se spoor te volg
met sonop tuur jy blindelings ooswaarts

soos die dag sleepvoet aanstap volg jy
slaafs die son van die ooste na die weste
geveerdes en soogdiere klein baljaar in jou

met jou giggelgeel blomblare straal jy 
sonstraal vreugde uit in gerwe geluk 
Helianthus annuus – sonnige suksesverhaal …

©Marlene Erasmus
29/01/2019

saad-woorde

saad-woorde

 

gedagtes word woord-sade

uit my siele-huis groei genade

my gedagtes wat groei en bloei

dra vrugte: ink wat op papier vloei

 

soms sê dit min en soms meer

alles wat my droom en begeer

versorg met omgee en verstaan

in my siel se herfstuin bestaan

koester ek my hart met sonskyn lag

beskerm teen kil koue wintersnag

mag daar in my sielstuin geen verniel

wees want woorde is sade van my siel ...

 

©Marlene Erasmus

24/01/2019

 

 

Digter voor die Here

0 $


Ek het vermetel gestaan voor die Here

en gepraat oor die brandende spoelklip.

Here, hy gloei rooi van skeppingsvuur –

dis ‘n stom klip wat swaar klots

aan gedompelde ongekende gesange.

Neem U die skroeiende rots

en stort dit in die see

sou dit U Naam geval

Maar die Here laat die klippe kabbel.

Gloeiing word ‘n branding,

swiep my suinige verwagting

nuut.

O gloed van vervulling as die woord

volrond kom lê in die mond!

O vloek van die aanskyn se sweet!

O vloek van ‘n nuutgeskape god

aan wie ek offer my vrede vir ‘n lensiepot vol nyd!

Ja, ek beitel ‘n beeld uit die bot klip –

‘n stoornis van heilige stiltes.

Ek veg om die groter gloed,

‘n binneaarse wete van Woord en Gees.

Here, ek bid: hoe maak ek hierdie klip

ondergeskik?

©Marieta McGrath

voëls van die hemele

 

 

o weë ons skarrel en dwarrel

ywerig dit raap en dit skraap

soeke na geluk wil ons insluk

 

tjirp-tjirp soos ywerige tjirpers

worstel ons swoeg en sweet

vergeet om te kyk na die voëls

 

hadida wat wurms woelend grawe

vlieëvanger wat insekte vang

duif wat dansend sy maat hofmaak

 

koester-kwikkies en kalkoentjies

jolige janfrederik en janfiskaal

kelkiewyn kanarie en klopkloppie

 

soos ʼn hen wat haar kuikens toedek

word ons bewaar deur Hom wat

ons liefhet – mag ons dit nooit vergeet ...

 

©Marlene Erasmus

23/01/2019

 

Digter voor die Here

Ek het vermetel gestaan voor die Here
en gepraat oor die brandende spoelklip.
Here, hy gloei rooi van skeppingsvuur –
dis ‘n stom klip wat swaar klots
aan gedompelde ongekende gesange.
Neem U die skroeiende rots
en stort dit in die see
sou dit U Naam geval


Maar die Here laat die klippe kabbel.
Gloeiing word ‘n branding,
swiep my suinige verwagting
nuut.


O gloed van vervulling as die woord
volrond kom lê in die mond!
O vloek van die aanskyn se sweet!
O vloek van ‘n nuutgeskape god
aan wie ek offer my vrede vir ‘n lensiepot vol nyd!


Ja, ek beitel ‘n beeld uit die bot klip –
‘n stoornis van heilige stiltes.
Ek veg om die groter gloed,
‘n binneaarse wete van Woord en Gees.
Here, ek bid: hoe maak ek hierdie klip
ondergeskik?
©Marieta McGrath

Ek Onthou


Om te onthou is om dinge wat vergeet geraak het weer te laat lewe- is dit van enige nut?

Die onthou wat uit die dieptes van die emosionele wegbêre plekke kom het gewoonlik ‘n stimulus nodig om wakker te word uit die slaap- die drome word weer werklikheid voor die geestes oog en oortref gou die werklikheid want dis omhul deur ‘n waas van heerlikheid.

Die waas verdof dit in die verlede tot ‘n vaagheid wat selfs met ietwat van ‘n goue raam ook deelmaak van die onthou. Wat sal die onthou wees as jy nog steeds in die werklikheid sit?- daarom is die onthou veral lekker vir diegene wat nie meer daar is nie: jy sit weg van dit wat jy wil onthou -veral as dit met konkrete werklike aardse goed te doen het: onthou van ‘n afstand maak die beeld tog mooier. 

Jy voel die warmte dorheid van die Oostewind teen die Weskus met minder felheid- die Suidewind stof raak jou nie, en net die sleepmis van die Weskus sit op jou vel, tong en in jou oë. Dis dan wat die gevoel van emosionele onthou inskiet en als mooi maak, selfs die dorheid en stof begin deel raak van die emosionele wentelbaan.

En jy onthou als-ook die pyn en goedheid en hartseer en blydskap en ..pik ‘n traan weg. 

En jy dink en wil terug na was, maar wil ook nie.  

(uittreksel uit die inleiding tot my boeke -Ek Onthou, boeke 1 tot 3- wat tans by Malherbe-Uitgewers beskikbaar is: dis die volg van my voetspore vanuit die stofstrate van Alexanderbaai tot in die operasiekamers van Rusland, Ukraine, Verenigde Koninkryk, Nederland, België en Turkye. Die onthou van jou komvandaan is egter die grootste onthou, want dis waar jou wortels is)

Ek’s so moeg

0 $

Vroeg oggend staan hy op
Sy treë weer swaar en stadig
Skiffel, skiffel skuif sy voete vorentoe
langsaam, tree vir tree

Sy kop hang, asof dit te swaar is vir sy nek.
Die selfde nek wat eens op ‘n tyd net spiere was.
Nou, sag en vol lewenslyne. 
Lewenslyne van lief, leed, swaar kry en gelukkig wees.

Sy gesig is somber, sonder enige emosie.
Hy lyk ver weg. Sy eens glinsterende oe, 
nou sag; maar dof, amper leweloos

Sjhloep sjhloep beur hy vorentoe.
“Ek kan nie meer nie”, fluister hy
“Ek wil nie meer nie”, met ‘n amper nie hoorbare stem.

Stadig vorentoe. Tot by sy stoel. 
‘n Stoel wat al jare lank op die selfde plek staan.
Met ‘n sug sak hy op sy stoel neer.
“Hoe lank nog”, fluister hy

Dan kyk hy stadig op. 
Hy kry so ‘skelm glimlag’ op sy gesig terwyl hy vir my kyk.
Ëk lief jou ou dier” sê hy met ‘n sagte stem.
Vir ‘n oomblik is daar ‘n vonkel in sy oë,
maar dan’s dit weg. Die smile, die vonkel, die opkyk.

Hy haal swaar en stadig asem.
“Ïs jy ok?”vra ek
Met moeite lig hy weer sy kop. 
Hy kyk na my met swaar dowwe oë….
Eens op ‘n tyd die mooiste blou vonkelinde oe vol ondeundheid en liefde.

Om die oë, nou net sagte lag plooitjies vir onthou.
Sy gesig, vol sterk lewens lyne deur ons Vader gevorm en geplaas vir elke tree gestap.

Dan praat hy saggies dog ernstig
“Ëk kan nie meer nie” sê hy sê hy sag.
“Ek is moeg”. Hy haal diep asem:
“Ek is so moeg. Ek wil huis toe gaan”
Fluister hy. Sy kop sak weer stadig.

Ek vat sy hande styf tussen myne waar ek langs hom sit. Ek skyf nog nader en sit my arm om sy eens gespierde lyf en lê met my kop op sy skouer.
Ek haal stadig diep asem, en sê in ‘n sagte, rustige stem:-
“Hy sal kom, ou man. Hy sal kom. Op Sy tyd, sal hy jou kom haal”. 
Ek sluit my oë en dank my Vader vir nog ‘n dag.

Trane kind

My trane kind
In my hart vas gebind
Onder my hart was jy toegevou
Reeds toe was ek lief vir jou

Maar groot word is seer
En die lewe is wreed
Jou lewens bad was breed
En niemand kon die groot word einas keer

Op jou eie wou jy gaan
Op jou eie twee bene staan
So, dag en nag het ek gebid
In my gedagtes het jy altyd gesit

Die lewe het jou rond gegooi
Elke dag was nie so mooi
Maar diep in jou hart het jy geweet
Is daar ‘n ma wat jou nie vergeet

Jou donker wolke het nou verdwyn
En die son begin vir jou nou skyn
Met al die lesse deur die lewe geleer
Is jy daar vir ander met seer

Wie is ek

Wie is ek?
Waar vind ek myself?
Op ‘n wolk met ‘n silver rand,
Of in die son wat als verbrand?

Soms droom ek ek val en val
Sonder einde in ons heelal
Soms voel dit of ek sweef na bo
Die lekkerste vryheid, ongesteurd

Dan sit ek weer uitbarstend van die lag
Ek onthou so goed daai komiese slag
Nou’s dit weer trane wat rol
‘n Mens wil net vir die wêreld weghol

Maar dan kyk ek om my heen
En ek besef; Ek’s nie alleen
Soveel mense daakliks om heen
Wat se goedheid op MY neer’reen!

Die likeur-sjokolade en die boerpampoen

0 $

Nou sal jy my vra, wat op aarde het die twee dinge in gemeen. Oor die algemeen niks, maar dit is wat die lewe en mense so interessant maak.

Net soos likeur-sjokolade en boerpampoen hemelsbreed van mekaar verskil, so verskil mense van mekaar, en is dit nie wat die lewe so oneindig interessant maak nie? Ek weet daar is diegene wat nie met my sal saam stem nie, wat graag sou wou hê almal moet tog net ‘soos hulle wees’. Maar o! wee, wat ‘n oneindige, eentonige, verwarrende gemors sou dit tog nie afgegee het nie.

Dink nou maar net – as jy twee vriende gehad het wat dieselfde was, sou dit jou sekerlik nie vreeslik gepla het nie, maar berge val op my en heuwels bedek my as jy 30 vriende het en nog dalk ‘n stuk of 20 kennisse en almal van hulle het dieselfde gepraat, die selfde besluitnemingspatroon gehad, dieselfde gelag, dieselfde belangstellings gehad, dieselfde voertuie gery, in dieselfde huise gebly en dan seker heel moontlik, as hul dan almal so dieselfde is, nog in dieselfde dorp of stad ook gebly!

Ek dink nie ek is ver verkeer as my menig is dat jy voor die einde van die eerste dag wat jy in al hierdie mense se teenwoordigheid moes deurbring tot rasserny gedryf sou wees en sterk selfmoord gedagtes sou koester om net van die onuithoudbare verveling af weg te kom nie.

Nou dit is hoekom ek van mening is dat dit is baie baie meer pret is om vriende te hê wat so anders van mekaar is soos likeur-sjokolade en boerpampoen.

Interessant op hul eiesoortige maniere. Want wees verseker dat daar geen ooreenstemming is nie.

Likeur-sjokolade, bruin van kleur, met daardie sagte, romerige, aromatiese room likeur binnekante. Jy kan nie anders as om jou oë te sluit as jy een in jou mond sit nie, weg gevoer in ekstase deur die sjokolade wat sag en warm op jou tong smelt, en dan die geur ontploffing as die likeur jou hele mond vul. Dit is ‘n onwillekeurige reaksie, soos wanneer daardie man, met die dimpels, blouste blou oë, atletiese liggaam en vol sensuele lippe, wat nou al vir jare in dieselfde gebou werk, jou een dag tromp-op loop en vurig soen. Jou brein skree, ‘klap hom, wie dink hy is hy’ maar genadetjie toggie, jou hart skree ‘mag dit nooit ophou nie’.

Boerpampoen daarinteen, ‘n harde wit, ronde ding. Niks vreeslik interessant daaraan so op sy eie nie. Dit raak al meer interessanter as jy dit begin oopsny, die sagte geel vleis laat jou dink aan die son. Maar eers as jy geleer het hoe om pampoen te bewerk, en te berei, kom pampoen sy ware geure navore. Dan eers kom die watertand soetpampoen met kaneel, die pampoenkoekies met karamelsous, die pampoensop wat ‘n warm wintersaand omtower na knus vergenoeglikheid, daardie pampoenbredie soos ouma dit gemaak het, met ‘n Namakwalandse vet skaapvleisie. Soos Oom Jan Spies gesê ‘ryk en lekker man, ryk en lekker’.

En ek sien jy frons nog steeds, hoe kom die sjokolade-likeur en boerpampoen nou by mense en hul individualiteit uit. Pak weg jou frons, en gee die hond wind.

Daar is ook likeur-sjokolade-mense en boerpampoen-mense. En erg ammusant het ek dit gevind om toeskouer te wees van ‘n kuier waar twee sulke interessante mense mekaar vir die eerste maal ontmoet het.

Met die eerste oogopslag kan jy jou maklik misgis deur te dink dat die likeur-sjokolade mense nou eintlik jou soort mens is, maar dit is net omdat jy nog nie die boerpampoen-mens leer ken en beleef het nie of die tyd geneem het om dit te doen nie.

Die likeur-sjokolade-mens, ooglopend sag en volrond. Fyn uitgevat, besorg oor die siening van diegene wat haar nog nie ken en weet van haar soet, aromatiese binnekant nie. Half broos soos die sjokolade, geliefd deur mense wat haar ken, en word gereeld misken as hoogmoedig of onbereikbaar.

Die boerpampoen-mens, hard en ongenaakbaar sou jy dink. Maar inteendeel, sonder fitterjasies, plat op die aarde, half ‘plain’ soos die engelse sou sê. Maar dit is nou net daar waar jy die pot geheel en al mis sit, en met jou sitvlak op die vloer beland. Sy is ‘n totalle verrassing vir die wat die moeite en tyd wil spandeer om haar te leer ken, om haar te beleef en in haar brein en hart in te kyk, haar sagte geel-oranje binnekant te vind. Haar kennis is soos die disse van die boerpamoen, veelsydig, smaaklik en aanloklik. Haar passies vir kuns en kultuur is soos die rypgeel binnekant van die boerpampoen – warm en behaaglik. 

Wat ‘n besonderse ontmoeting was dit nie – die dame kom optyd met haar geskenk van likeur-sjokolade by die ander dame aan. Sy was maar redelik snenuagtig, want hierdie vrou weet sy het aansien en is bekend. Maar wanneer sy deur die hek ry en die glimlaggende vrou sien staan, weet sy sommer net, hierdie is ‘n ander vrou as so vele wat sy al in haar lewe leer ken het.

Haar verwagting word nie teleurgestel nie, haar tuiste is interessant, kleurvol en kunssinnig net soos sy, maar daar is geen aansit of aanstel of gedoentes nie, net plat op die aarde met haar voete in stewels. 

Gou gou is daar gesels soos voëljies in ‘n versamelnes, oor kultuur, liefdes – oud en jonk, lewens verhale gedeel, musiek geluister, glasies geklink en die kersie op die koek – vleisgebraai.

Tyd om huis toe te gaan – en dit is waar die likeur-sjokolade vrou toe beloon word met ‘n boerpampoen, vasgepluk van die rank deur haar nuutgevonde vriendin.

Of jy nou ‘n likeur-sjokolade-mens of boerpampoen mens is – sorg net dat jy met een van die twee vriende is, dit is ‘n helse aanwins vir jou siel, dit kan ek jou verseker.

©Marsofine Krynauw
8 Januarie 2019

Die Berghaan Bid

0 $

Ek onthou so goed toe ek die berghaan afgeneem het en gedink het, die voël bid dan! Dit was half vier die middag, skroeiend warm. Die sweet het sulke straaltjies teen my rug afgeloop, maar ek wou nie die kamera neersit nie. Die kar se ruite was almal oop, en nie ‘n luggie het getrek nie. En al wat jy hoor, is die stilte, jy kon tot die versengende hitte se hortende asemhaling hoor.

Soos die berghaan, het ek die een oog in die lens gehou en met die ander ene na bo gekyk. Op soek na ‘n wolkie. ‘n Wolkie wat belofte kan bring…of hoop…

Maar daar was niks. Net die blou blou uitspansel, met ‘n groot geel kol agter my, wat alles verskroei het. Daar is geen genade nie. Jy moet dit uitsweet, jou versugtinge, jou hoop, jou onuitgesproke gebede, jou verlange na wie weet wat.

Die berghaan het sy kop laat sak, en begin bid. Ek het saam met hom gebid. Vir uitkoms, vir lafenis, vir vergifnis.

©Rae de Lange 5/01/2019
foto’s geneem deur myself

Tik-tak

Daar loop sy in haar mini
Manne, jul wil dit nie sien nie
Tik-tak, tik-tak trippel sy daar
Ek moet net keer om nie te staar

Die boudjies swaai heen en weer
Ek kan my glimlag nie keer
Waar gaan sy so arrogant heen
Met haar slanke lyfie, soos geeneen

Met haar onberispelike houding
Lyk dit of sy vir die sterre kan sing
Met wimpers wat wapper en wink
Wonder sy wat almal van haar dink

“My mens, en toe gebeur dit mos:
Daar trek sy met n geblaf los!
Boeta, jy verstaan nie, jy moes dit hoor-
Die gekef klink toe soos ‘n “kief-kief” op die oor!

(c) Katrien

Die Boek

Dit is altyd nodig om te weet
Dat Jesus het jou lief
En ons moet nimmer ooit vergeet
Die Bybel is ‘n brief

‘n Liefdes brief geskryf vir jou en my
Met aanwysings om op Sy pad te bly
Om die Bybel altyd goed te lees
Moet vir my en jou baie kosbaar wees

Die Here sê, kom na My, groot en klein
Want ‘n lewensplan het ek met elke een
Ek sal jou was, en Ek maak jou rein
As jy wil, kan jy op My skouer ween

Ja, die Bybel is ‘n heiligeboek
En ons hoef nie veel verder te soek
Vir vreugde, geluk en voorsiening kan ons vra
As ons die aanwysings volg, sê Jesus altyd JA!

(c)Katrien

Vertel die storie

Kom ek vertel die storie
Van die Here wat ek ken
Die Teer en sagte Vader
Wat sorg vir jou en my
In swaarkry en in teenspoed
Ons seerkry en ons pyn
Die Vader wat als weer reg maak
Vir jou en vir my

As mens moet ons mos sterk staan
Maak nie saak wat gebeur nie
Hy sit en wag vir jou en my
Moenie wag nie, roep Hom aan

Kom ek vertel jou van ons Heer
Ons Teer en sagte Vader
Hy praat nie uit nie, vetrou die Heer
Hy wag vir jou en my
Saggies en teer neem Hy die seer
En dra jou in Sy Hand
Hy druk jou styf teen Hom nou vas
En beloon jou vir elke traan

(c)Katrien