Ek en Krismis

Deur: Jan N. Alleman

Op mooi Engels sê ons baie gemaklik, na ’n besonderse indringende verskil van opinies: “to each his own.” Ek struikel nog so effens met ’n mooi, suiwer Afrikaansevertaling. Nogal soos ek worstel met “rollercoaster” en “gut feeling.” Wipkarretjies en kropgevoel doen dit nie vir my nie.

Iets soos ek en krismis! Ons loop jare al saam. Ons het mekaar doer iewers in die sestigs leer ken, maar ek het hom later jare “ontvriend.” En elke jaar, soos klokslag dan loop klop hy hier aan my deur. En elke jaar, soos soveel jare in die verlede, dan staan en stry ek en krismis dat die spoeg spat.     

Maar hierdie jaar is anders. Hierdie jaar het ek die deurklokkie se batterye uitgehaal en om alles te kroon, ek ry weg! Weg na ’n ander oord toe. Daar waar daar nie ‘lektrisiteit is nie, of selfoon ontvangs, of enige draadlose internet, of enige iets in dier voege nie. ik heb een broertje doodaan alle krakelingen.

Verstaan tog, asseblief: Ek glo aan ’n skeppende Vader wat Sy Seun gestuur het vir die deurmekaar gedolwe, die Nederlanders sê dit tog so raak, rommelig gedolwe mensdom. Rommelig klink vir my besonders raak…

Daar is legio wat nie met my saam gesels nie, maar, dan is daar legio wat glad nie eers met my WIL gesels nie. Dit is ook goed, ek verstaan. Julle het, soos ek, ook binnegoedjies. Verstaan tog asseblief, ek dink ek het dit al gevra, ek hou nie van die ou met die rooi jas wat die kinders so belieg nie. Soos ’n vrind van ouds sou gesê het: “Ek laaik hom niks!”

Dis nou hier waar ons by daai vertaling kom en ek dink dis nogal gepas om te sê: “elkeen maak soos hy smaak.” Vir die wat verkies om Afrikaans uit ’n porseleinkoppie, pinkie in die lug, teugie vir teugie te proe: Elkeen na sy eie smaak …

Droom Jy Nog Alleman

Deur: Jan N. Alleman

 

Walt Disney het gesê dat as jy dit kan droom, kan jy dit doen.

Die warm windjie woel tussen die blare van die palmbome. Goue strande lok mense uit hulle huisies na waar vonkelende waters rond baljaar. Naby die pragtige wit sand, droom houthuisies met glas vloere, hulle voete ‘n meter diep in die vlak water. Net ‘n gedagtesprong verder, langs die rotse, steek ‘n klein hout kaaitjie sy vinger die see in. ‘n Soel somersaand op ‘n paradys eiland. … Ek staar, ek dink, en ek dink en ek staar. PARADYS EILAND.

Later die oggend wys ek, bedeesd opgewonde, steeds dromend en heel onnadenkend, die kleur brosjure aan my Vlam. Vroulief kyk, en kyk, en kyk, vlug met my Suid-Pool toe en druk my kop die ys water in: “Jan, kom terug aarde toe…,”

En Jan kom terug aarde toe.

Geveg gereed kom Jan terug aarde toe. “Ek droom. Dit kos mý niks en dit kos jou nog minder.” Vies dat mý droom op mý paradys eiland so wrede aborsie moes ondergaan, tog kalm en bedaard, ten volle in beheer, giet my Vlammetjie olietjies op die troebel stormwaters: “Ek weet, ou Strooi, en ek is vreeslik jammer om jou droom so te verpletter, maar…”

Oe! Ek VERPES daardie maar. Elke keer as daardie maar hom vier voet hier voor my kom staan maak, dan… dan neem ‘n ongekende Jan my oor, en daardie Jan wil dan sommer met ‘n olifant stoei.

“Jy weet wat die werklikheid is,” maal sy soos ‘n trekkende trop buffels deur my gedagtegang. “Daar is op dese aarde geen manier dat ek en jy so vakansie sal kan bekostig nie. Inteendeel, jy weet dat ons nie eers ‘n vakansie in Suid-Afrika kan bekostig nie. Om die reine waarheid te praat; Ons kan nie enige vakansie bekostig nie. Punt.”

My Vlam brand. Sy skroei my verysde hare. Smelt my weerstand teen die werklikheid weg, en brand die waarheid pik-steenkool-swart in my hart vas. Sy draai weg en raak besig met die werklikheid: Skottelgoed, wasgoed, allerhande ander goed. Skoorvoet, en met ‘n ontluikende middeljarige kwaai mus, vlug ek, weg, ver weg, tot in my motorhuis se kleinste hoekie. Daar waar my werkbank, en my draaibank, en my ander hout gereedskap staan. Ek smeul.

In my binne goeters is daar ‘n opstand op pad – ‘n staatsgreep. Nee, ‘n volskaalse rewolusie! Mý persoonlike rewolusie. Een wat die Franse rewolusie, die Rooi rewolusie, na ‘n klapper in ‘n Hoëveld storm sal laat lyk. My draaibank se omwenteling is skaars twee tellings meer as die in my kop. Sowat ‘n uur later lyk ‘n friserige stomp meer na ‘n vuurhoutjie. Boonop is dit sonder vorm of doel, en ek broei.

“Werklikheid,” ek rol dit, soos kleintyd se spinasie, in my mond rond. Ek rol dit in my gedagtes rond totdat die woord later geen smaak of sin meer het nie. “Werklikheid.” ‘n Opstand is gebore!

Middagete kom kry my waar ek peinsende in my halfklaar droom-stoel sit en tokkel op my halfklaar droom-kitaar. Vol houtstof van my werklik heel klaar boomstomp-vuurhoutjie. Die osse het aangestap deur die stowwe, ‘n boompie het terug gebuig, en stormwaters is weer vaarbaar. Leed is vergete en die werklikheid is dat ek ontbyt verdroom het. Vrek honger sluip ek uit my stofkas weg. Kwaai mus bly in die houtstof agter en skoorvoet word katvoet wanneer ek na binne dwaal vir middag ete. Innig dankbaar dat ete, deur die ongeskrewe ordinansies van die Allemans, tot neutrale grond verklaar is. Hier word geen struwelinge of strydigheid geduld nie. Die Despoot van hierdie “Oikos” het verklaar dat Dokter plegtig sal getuig dat tafel-ongeruimdhede tot slegte spysvertering lei.

Na middagete keer my Vlam weer terug na haar werklikheid. ‘n Pragtige groot wit lap word op die werktafel in haar kuns kamer oopgespan om bekuns te word. Lapverf is Vlammetjie se stokperdjie. Die ruimtes waar haar drome die doek met werklikheid bevlek, waar droomgedagtes tafeldoeke word.

Sport is myne, en in my seun se eie woordeskat, het “couch pattato” toe sommer Bank patat geword. Vandag besluit hierdie bank patat toe maar om op te hou droom dat sy span sal wen en iets daaraan te doen. Ek mars na my studeerkamer, sak voor die rekenaar neer. Die eerste blitse van die donderstorm klief deur my bewolkte gemoed. Agt bladsye later besluit ek dat die Transvaalse Rugby Unie niks daaraan kan doen as die spelers nie die toeskouers se droom in werklikheid kan verander nie. Die rede blyk vir my voor die hand liggend: Of hulle hou van droom en vlug van die werklikheid, of hulle lewe so plat op die aarde dat hulle nie meer kan droom nie…

Terwyl ek tussen mymering en verspreide donderbuie strompel, lui die voordeur klokkie. My seun en sy oulike vroutjie betree ons heiligdom. Dis Saterdag – Familiedag – Braaivleis-dag! Vandag droom ek egter nie oor ‘n rustige aand gevul met die geur van boerewors nie. Ek bly op die aarde, waar die warm vlamme woel, en rook jou oë en neus brand.

Ek raak bewus dat hy my dophou en voel meteens soos ‘n veldmuis voor ‘n slang.

‘Dads, wat knaag?” pik hy. Ek kon hom nog nooit flous nie. My seun was van kleins af ‘n baie skerpsinnige persoon.

“Drome en werklikheid,” hyg ek tussen die rook en vlamme, en gedagtes aan Springbok glorie, deur.

“O!”

Ek het mos gesê dat hy baie skerpsinnig is. Hy weet presies wanneer ‘n man moet praat – en wanneer dit raadsaam is om die stilte voor die storm te bewaar.

“Dads, jy weet…

Dis ‘n groot storm met ‘n kort stilte.

“… soms voel dit vir my asof almal rondom my die begeerte om groot te dink verloor het. Ek het hierdie drome vir my besigheid en ‘n klomp ou nat lappe wat my met elke geleentheid terug rem…”

Dis ‘n GROOT storm!

“Dads, vertel my weer van drome en werklikheid?”

“Ek het nog niks vertel nie.”

“Okay, so vertel anyway.”

Praat ons jong mense nie meer Afrikaans nie, moet hulle immer in een sin wys dat hulle meertalig is?

“Laat staan, dis ‘n lang storie, my seun. ‘n Baie lang storie.”

My seun is nie net skerpsinnig nie hy is ook baie wys.

Die res van die aand terg die reuk van boerewors soms tussen die rook en vlamme deur, en later wil die sosatie walms soort van oorneem. Tog word daar versigtig geskerts oor koeitjies en kalfies, ramme, prosesseerders en grafiese kaarte. Sport en kuns en lang vakansies moet maar eers Raka in die donker buite kring bly.

Skielik, teen die middel van die aand is ons eensklaps alleen, heilig, veilig.

My Vlam is besig om die laaste van haar werklikheid op te ruim terwyl ek na buite vlug met ‘n lang beker koffie. Ek sak in my gunsteling stoel op ons kamer se balkon neer, en begluur die maan.

Sonder waarskuwing of wekroep van die wagter op die mure, slaan my Vlam op my toe.

“So, het jy al die antwoord op die vraagteken tussen jou oë?”

“Ja.”

“En…”

“Wel, soort van.”

“Én?”

“Hoeveel van jou werklikheid is iemand anders se droom?”

“Wat bedoel jy?”

“Presies dit. Hoeveel van dit wat jy as werklikheid beleef, is iets wat iemand anders gedroom het, en nou werklikheid geword het. Meer, nog wat iemand anders dalk nou oor droom…”

“Ek luister.”

Kyk na jou werk en my werk. Waar ons is, was nie van altyd af daar nie. Julle onderneming was George se droom, wat hy werklikheid gemaak het. Julle werklikheid was eers iemand se droom. Nou leef julle daarin asof dit altyd so was en vir altyd so moet wees. Iemand het gedroom…”

Woorde raak te veel.

‘n Klein wolkie trek voor die maan verby, en ons staar oor die balkon se reeling na die liggies van die dorp. My Vlam vat my hand, en gee dit ‘n ligte drukkie en soen my saggies op my wang.

“Ek verstaan,” fluister sy in my oor, “soos ek oor jou gedroom het…”

Werklikheid ontplof soos vuurwerke in die donker nag. Paradys eiland se sonnetjie sak in my gedagtes terwyl ek die Werklikheid van my lewe styf teen my bors koester.

 

Vir VM

vir VM

hier is die pad

 

huiswaarts op of af wie weet

 

waar ons mekaar vermis

 

geleidelik te veel

 

voor hekke van verveling afgelei

 

waar die vraagteken jou huisves

 

die noord en wes uit jou kompas

 

breek

 

hier is ʼn pad

 

kronkel klein en verwag

 

ek skil hom sonder jou

 

met die dreun van die meesters

 

Bach nr. soveel snit op.

 

met nuwe gesien ore

 

lied gevind en verloor

 

dap eid si reih

 

 

 

Kunstenaars Palet!

Kyk op ons Spyskaart / Menu het ‘n nuwe item bygekom:

Palet – Kunstenaarsblog   –  https://palet.namibskryf.com

Op aanvraag van ons lede het ons besluit om ook vir die kunstenaars en fotograwe in Namibië en Suid-Afrika (Ook die in diaspora) hul eie blog te skep.

Sluit gerus aan en deel jou fotos en kunswerke op die blad. Laat weet ons wat jy dink.

Namib Groete

Die hart van ‘n vreemdeling

Soms, veral tydens ’n reis, sien jy iemand deur ’n motorruit, by die ingang van ’n supermark of op die roltrap en jy vergeet die gesig nooit weer nie. Iemand kyk skielik op net wanneer jy ’n boek terugsit op die rak in ’n biblioteek of boekwinkel en glimlag vir jou. Iewers in jou binneste herken jy iets van jouself in daardie persoon en jy glimlag terug. 

So is ons eendag by Fransmanshoek naby Mosselbaai. Dit is ’n beskermde gebied, rotsagtig en die branders slaan woes teen die rotse. Bolle skuim ry op die wind bokant die rotse uit. Die dag is stormagtig met wolke en son. En wind. Ons skuil teen die oerrug van ’n rots en kyk uit oor die skuimende see, die geweld van die branders en die tierende wind.

’n Vrou staan op een van die hoogste rotse en die wind pluk haar hare in blonde slierte uit die swart doekwat sy om haar kop het. Sy strooi iets in die wind. Die wind gryp dit gretig en dra dit ’n ent weg.  Dit verdwyn buite sig.

               “Voer sy die meeue?” vra my man.

               “Dan moet sy simpel wees, want die wind maak dat hier nie eens ’n gulsige meeu isnie,” weerlê ek sy stelling. “Kyk, sy is heel in swart. Sien jy die kissie. Ek sweer sy kom strooi ’n geliefde se as oor die see. Dalk was hulle lief om hierna toe te kom toe hy nog gelewe het,” borduur ek, ewig die skrywer, voort.

               Man lag. “Jy kan nogal reg wees!”

               Die vrou kom stap by ons verby. Haar gesig het swaarkrylyne, maar sy is aantreklik op ’n verweerde manier. Haar mond is baie rooi Sy huil nie. Sy stap net. Haar gang is soepel en haar treë het die beslistheid van iemand wat ’n onaangename taak afgehandel het.

               Dalk, dink ek toe sy in die luuksemotor  klim, begin haar lewe nou eers.

               Die volgende dag ry ons terug. Ons laat die see en sy slegte weer agter en my hart loop al digby die huis toe ons in Meiringspoort stop vir koffie en dies meer. ’n Vrou en haar vriendin is entjie van ons af ook besig met koffie en ’n padkosbroodjie. Die vriendin kan ek glad nie meer onthou nie, maar die vrou self, onthou ek in detail tot vandag. Sy was ’n groot vrou. Lank en goed gebou. Lieflike gesig enhouding en wonderlike lang, donker, krulhare wat in die geniepsige wind om haar kop dwarrel. Sy dra ’n geelgroen rok wat mooi afsteek teen haar donker vel. En toe lag sy. ’n Lag wat jou aanraak, jou ligter maak, jou laat glo in voëls envisse; in drake en drakedoders.

               So ’n vrou, dink ek is ’n koningin uit eie reg. Ons ry en ek bêre die vrou in my kop.

               Vanoggend toe ek die eerste geelgroen bloeisels van die soetdoring sien, dink ek weer aan die vrou in Meiringspoort. Ek wonder, nie vir die eerste keer nie, wat is háárstorie?

               Maar die hart van ’n vreemdeling bly ‘n geslote reistas vir die verbyganger, al het julle ook ’n oomblik in die wind gedeel.

(c) Brechje Visagie

DNS Uitleg

Hier volg ‘n kaart van hoe alles op DNS inmekaarpas. Ons wil ons besoekers vra om met ons te gesels en terugvoer te gee. 

Ons wil julle ook nooi om aan te sluit by ons fb groep Die Namib Skryf. Dit is ‘n geslote groep – so jy kan net aansoek doen tot toelating.

Ons is huidiglik besig met ‘n klompie projekte soos jul op die kaart sal sien.

Dagboek van ‘n Straatkat – Oor wegloop.

Moortjie

Waar loop die Moorkat vanaand?

Laas nag het hy nat en druipstert kom skuiling soek na sy kos vir meer as ‘n week onaangeraak buite staan en oud word het.

So met die nadersluip vertel hy my – geen vrae nie asseblief. Ek kry ‘n vinnige vryf en dan verdwyn hy die huis in om homself êrens op te krul en droog en ordelik te maak.

Vanmore is hy weer weg sonder n woord.

Nou sit ek op die trap en wag vir die straatkat om sy verskyning te maak. Die wereld is nat en koud… en hier is mos ‘n droë warm plekkie.

Màar daar is g’n teken van hom nie.

Les… Moenie jou hart vir ‘n straatkat gee as jy nie bereid is om die wegloop te aanvaar as deel van die pakket nie.

Les… Moenie verwagtinge omtrent ‘n straatkat hê nie. Lief hom as hy opdaag, seën hom as hy weglam.

Hoop jy het êrens ‘n warm droë kolletjie vanaand, Moortjie…

Sien jou met jou volgende besoek.

(C) Meraai

Die Taal van die Hart

Deur Jan N. Alleman

 


Geliefdes, dierbares, vriende, vriendinne, familie, kollegas, volgelinge, vervolgers en belangstellendes, elke horende en nie horende oor:

Ieder het al ietwat te sê gehad oor ’n sanger en sy politieke polemieke. Lief my. Loof my. Draai maar ’n dowe oor of ’n blinde oog of braai my, maar my stoelkussing brand rooi-warm stoofplaat onder my agterend.

Dit is hoogtyd dat ek ook tog ’n stuiwertjie in die beurs moet plaas. Let wel, plaas, nie gooi nie. Nee, gooi klink gewelddadig en dit is allermins my bedoeling. Ook nie werp nie, dit klink soos roekeloos wegslinger. Plaas, netjies en sagkens met innige gevoel van deernis en ‘n deur dronke empatie met hoe andersdenkendes van my volkie voel.

Dink ek aan die nuwe Phoenix van Afrikaans en sy welkome pogings om so ’n Louis Botha van ouds die Afrikaner volkie tot nuwe hoogtes aan te roer. Dié streef om hulle te verenig in mensies met ’n doel! Dan kan ek nie anders as om aan die ou tante op die klein dorpie iewers in die suiderland te dink nie. Die tante was welbekend vir haar geduld, wysheid en onvermoë om kwaad in enige mens te sien.

Welbekende storie hierdie, welbekend. Dit was juis die tante se roekelose onvermoë wat die plaaslike kerkraad en bekleër van die toga warm onder die boordjie gelaat het. Tog! Daar is waarheid: Elke mense moet een of ander tyd besef dat daar nie net goed in alles is nie. Gewapen met ’n strikvraag, nes ’n fariseër van ouds, neem dominee die plig op hom om die tante te besoek en te verlig. Dit is nou verlig soos in die Oosterse konteks – om die oë te laat oopgaan!

“Tante, u sien net altyd goed en praat net altyd goed van ander, maar daar moet tog iemand wees wat u as boos, of sleg, of minder goed beskou, dan nie?”

Die tante kyk van haar hekelwerk op en dominee raak effens op sy senuwees en las haastig aan: “Ek bedoel nou neem die ou listige duiwel, wat goed is daar in hom?”

Die tante sit haar hekelwerk op die tafel neer en staar stip in die man van die kleed se oë. Na ’n lang, baie ongemaklike stilte sê sy: “Dominee, jy moet erken, die duiwel het geen lui haar op sy kop nie…”

Nou laat dit baie duidelik en onomwonde hier op skrif staan: Vir geen oomblik vergelyk ek onse sangertjie met die duiwel nie! Nooit sal ek dit durf waag om so iets kwyt te raak nie! Wat my wel roer is hoe die herder en die raad so innig meegevoer was deur die vloed van hulle begeertes om iets te probeer bewys dat hulle die kruks van die saak gemis het! “Die pot mis gesit het,” sou my Oumatjie gesê het, en vir al die minder jonger garde wat weet van katels, koffers en kose sal die prentjie in my geestesoog baie mooi verstaan.

Ek betwyfel vir geen oomblik dat onse sangertjie belang daarin het om Afrikaans en die belange van die Afrikaner te bevorder nie, maar, soos die Ingelse sal sê, wat is die “spinoff” daarvan vir hom? Wag, wag! Moenie my sê nie. Gratis bemarking. Gratis massa bemarking en ’n ondersteuners aanwas van… wie weet en wie kan raai – en wie gee ‘n duit om.

Ons vir jou Suid-Afrika. Ons werp ons stuiwers, munt en noot, in beurse – beurse wat soos voerkraal beeste gedy. Solank iemand net tog asseblief die regte goeterse sê. Solank die voor-praters tog net klink asof hulle ons “song” sing. Solank my ras verkleurde hart net ’n strooihalm hoop kan vasgryp en glo dat God ons uitverkies het…

Sit ek hier voor my rekenaartjie en ek wonder hoeveel van Meester Adam Small se mense se stemme saam sal opklink oor hulle se taal – Afrikaans. Of ou Maria, ons Sotho huishoudster in die 70’s, wat sonder skroom niks ander as Afrikaans wou praat nie. Hoe voel sy? Hoe voel die kinders van die Kaapse vlaktes wat net in Afrikaans kan speel, maar wat swart onder die Afrika-son verbrand is! Ja, Afrikaans is GROOT! Dis groter as ’n kleur, ’n sanger, ’n politikus of enige groep mense.

Hier is my stuiwer, wat ek sagkens, liefdevol in die oorvol koffer wil plaas: Afrikaans is die taal van ’n hart, nie die taal van ’n velkleur nie.

 

Lied van die sondaars

(‘n pastiche nav Lina Spies se “Lied van die kinders”)
“Kom na my toe, almal wat moeg en oorlaai is”
Die SS soldaat
wat sy geweer gerig het
op ‘n Jood,
sy lip in nare krul,
op sy skoen ‘n groot, rooi vlek.

“Kom na my toe, almal wat moeg en oorlaai is”
Die Kongolese militant
tronend op swaar stewels
van haar, wurm, weggedraai
terwyl aan sy penis
bloed en skande hang.

“Kom na my toe, almal wat moeg en oorlaai is”
Die Hamas-heilige
swaai sy hande langs ‘n vuur
spuug bloed en bomme
om vryheid van onskuld te verhaal.

Kom na my toe, almal wat moeg soek na vergewe
saamgespan voor Pilatus en Herodes
honde wat honger na lug hap
Kom na my toe, volk van die Messias
wat julle aan ‘n kruis gehang het
toe in bloed en vloek en skande
my Vader jul vergeef het.

Ek sal julle rus gee
moordenaars
verkragters
verloënaars
tollenaars
sondaars

Julle moet ek by tuisgaan
Julle hou leë hande uit
en voete om te was

Kom na my toe

Petrus
Saggeus
Rower aan die kruis

Ek sal saam met julle
in die paradys wees

©Marieta McGrath

Afrika

as die gemsbok teen die duin
se horings in die fel-son blink
… sien ek Afrika

as die eerste donder-druppels
op die dorheid van sy aarde val
… ruik ek Afrika

as die jakkals teen die sekelmaan
sy eensaam lot hartseer bekla
… hoor ek Afrika

as sy son my brand
waar ek kaalvoet loop
na waar wye horisonne roep
… voel ek Afrika

as ek op my maag plat gaan lê
my dors met sy soete waters les
waar rooivin vissies dartel-swem
in sy blinkskoon bergstoom koel
… proe ek Afrika

as ek vanaand my kop neerlê
onder sy nagswart sterkombers
in stilte ongehoord
… lief ek Afrika

dan skrik ek uit my droom
met vreemde onverstaan
ek sien die meslem blink
sy reuk is bitter-rubber rook
ji-ji-ji sy haatspraak taal
sy waters groen geslik
hy brand … hy brand
en die donderwolke trane
sis in sy haat se vlam

die troos … my troos
as die kluite op die blinkplank val
dan oplaas in ongekende vredeslied
word ek geheel-en-al
… deel van my Afrika

(c)Johann Muller

aan die Vaal

 

My kinderdae is gegiet
diep in Vaal rivier graniet
droom gedagte tuimel-dans
struikel stroom af en verder langs

twee vissers wat mik-stok in stiltes wag
waar die son sy lig vingers sny
in die donker keel van die water
geel vis gly, skuim bank, plaas en oord verby

ons jong lywe bruin oor die rotse gebak
louter lui gemak saam, die hang wilge
lang are nat en groen gedrink
ewig tuis onder die somer siklus

wie weet blink daai vink nog tussen die riete
waar die likkewaan ys-koud vir jou loer
van klip spring en klei-lat looi na sy lê en roer, dan
by son ’s onder, biesies vleg, vleg en bind, ma se kind

my wese is daar gegiet
diep in Vaal rivier graniet…

van die kranse weerklink 
Visarend en voet-pad se Piet-my-vrou
ons roep-stemme stilweg in klowe gevou
doof gefluister in ‘n varkens oor

en so kamp ons teen die nag se wal
vuurvliegies weerskante van die Vaal se loop
beelde glinster spat uit die teater maan
swem dan terwyl jy kan, maak los jou hou vas

Die swart modder peul tussen my tone
ek maak toe my oë 
en die wêreld dryf geblinddoek voort…